Uitbundig groen

Enkele lentes geleden kregen de paardenkastanjes op onze cour een grondige professionele knot- en snoeibeurt waar ze toch wel even van moesten bekomen maar nu staan ze er weer uitbundig groen bij. Een genot voor het oog!

Different Animals

Suzy Quattro heeft verstand van popmuziek: “There’s singles and there’s albumtracks. And you knów it as you’re doing it. You can’t make a single out of an albumtrack, and you can’t make an albumtrack out of a single. They are two different animals.” Dat zou ik nou trouwens een leuke naam voor een band vinden, Different Animals....

Hardnekkig volksgeloof

Grappig hoe hardnekkig het volksgeloof rond de IJsheiligen zich handhaaft: op hun feestdagen zou nog nachtvorst op kunnen treden. Dat klopt niet meer. Weliswaar zijn de verjaardagen van respectievelijk Mamertus, Pancratius, Servatius van Maastricht, Bonifatius van Tarsus en Sophia van Rome nog steeds 11, 12, 13, 14 en 15 mei maar die link met de nog mogelijke nachtvorst uit de volksweerkunde was er al toen de Juliaanse kalender nog werd gebruikt, dus vóórdat Paus Gregorius XIII die in 1582 bij pauselijk decreet opzuiverde door donderdag 4 oktober te laten volgen door vrijdag 15 oktober 1582.

Van harte gegund

Uiteraard is hem deze kapseluitstulping van harte gegund, maar ik moest grinniken toen ik in de tram het wat sneue staartje van deze pronte ouwe hippie tegen het zonlicht zag krullen. Duidelijk een geval van vastklampen aan wat nog resteert en nog geen vrede kunnen hebben met het proces van kaler worden….

Niet in eigen zak....

Eventuele winst zouden ze onmiddellijk afstaan aan de congregatie. Dat hadden ze Soeur Supérieure des ochtends plechtig moeten beloven….

Liedje met aanleiding

Meestal ben je je er niet van bewust waaróm je een bepaald liedje begint te zingen, maar dat snap je natuurlijk wél wanneer je bij een dergelijk uitzicht aan Somewhere Over The Rainbow begint….

Zeewierzee

Een van de eerste dingen die ik op de lagere school leerde bij aardrijkskunde was dat palingen paaien in de verre Sargassozee. Pas nu steek ik op dat sargazo, sargasso,  Spaans is voor zeewier. Eigenlijk paaien de alen dus in de zeewierzee.

Ster met klassieker

Neen, Marilyn Monroe is zeker niet het domme blondje geweest waarvoor velen haar houden, maar overdrijft ze hier nou niet een beetje? Of consumeerde ze de klassieker effectief volledig? Ik beken dat ook ik met een ontroerende regelmaat Ulysses van James Joyce uit de kast heb gepakt om dat boek na er maximaal veertig, vijftig bladzijden van te hebben gelezen daar weer terug in te zetten. Marilyn heeft het, zo suggereert deze foto toch, úit gelezen.

De wereld is om zeep

De wereld is om zeep
Er gebeuren rare dingen rondom mij
Helemaal om zeep
En het Laatste Oordeel kan niet ver meer zijn

Ik ken de geschiedenis goed genoeg om in de recente bewegingen van de Verenigde Staten van Noord-Amerika de laatste strapatsen van een wereldmacht in verval te herkennen. Ik zie ook dat de nieuwe er reeds is, dus we slaan gewoon een vers hoofdstuk van de wereldhistorie op. Zorgen maak ik mij niet, maar wel betrap ik me er op regelmatig het refrein van Urbanus van Anus’ De wereld is om zeep zachtjes voor me uit te zingen….

https://www.youtube.com/watch?v=J-QEUgad2bk

Cinema Trivia: Naar het verleden

Ik kan me nog goed herinneren hoe spannend ik het als kleine jongen in de Roxy, de bioscoop waarin mijn vader beatae memoriae een kwart eeuw films projecteerde, vond als het doek openging. Het dóek, ja. Dat was er toen nog. Moest daaraan denken bij het lezen van een beschouwinkje van W.F. Hermans die het doek analyseert als een erfenis uit de tijd dat een bioscoop nog filmtheater heette: ‘In schouwburg of opera gaat het doek niet open zonder de toeschouwers met een verrassing te verblijden of te verbluffen. Dit is de zin van het gordijn. Maar iedereen weet wat er achter het gordijn van de bioscoop (alle gordijnen van alle bioscopen) schuilgaat: een witte lap.’ Tegenwoordig zie je in filmzalen direct het scherm. De gordijnen zijn gaandeweg, ik ben me de verdwijning ervan niet bewust geweest, stilletjes naar het verleden gedirigeerd. Deze verdwijning wettigt het vermoeden dat Hermans haar toe zou hebben gejuicht.

Bijna aaibaar (94)

 

Dat dan weer wel

Neen, ondanks het gebruik ervan in de roemruchte Vlaamse televisiereeks Kapitein Zeppos is de Amphicar nooit echt gemeengoed geworden. De kans dat een ervan een andere, zoals op deze foto, voorrang moest verlenen omdat die van rechts kwam was klein. In 1962 heeft een Amphicar, met bestuurder uiteraard, Het Kanaal overgestoken. Dat dan weer wel.

Lentehaiku

Hallo, jong kauwtje.
Heb jij nog steeds geen eigen
vrouwtje, manneke?

Uit de kast (CLXVII): Jan Vanriet

Eens in de maand ga ik voor deze rubriek met de ogen dicht voor mijn poëziekast staan om daar een willekeurige bundel uit te nemen. Deze keer is dat Leegstand van Jan Vanriet (De Bezige Bij, Antwerpen, 2012), waaruit ik bladzijde 14 met daarop Rex Gildo opensloeg:

De zanger is aaibaar
Hij is de weg en het leven

Hoe hij voor ons sterft
als een salamander
tussen hoogpolig medeleven

en verdwijnt
in de golven
van een genopte oceaan

het springkasteel
van de slappe lach

De trein uit het oosten

Mij kwam een beeldschone ansicht uit het stoomtijdperk onder ogen, met daarop afgebeeld de perrons van het station van mijn geboortestad. Links een Arbeiderslokaal (de sociaaldemocratie moest nog uit worden gevonden), rechts de trein uit het oosten op weg naar Zeeland. Deze aanblik kan ik me niet herinneren, maar deed me plotsklaps wel denken aan die mooie kleine hardkartonnen vervoersbewijzen waarmee we in de vorige eeuw de geldigheid onzer treinreis konden bevestigen.