Uit de kast (CLXXII): Wouter Kotte

Eens in de maand ga ik voor deze rubriek met de ogen dicht voor mijn poëziekast staan om daar een willekeurige bundel uit te nemen. Deze keer is dat Holendrecht van Wouter Kotte (Uitgeverij Impress, Utrecht, 1980), waaruit ik bladzijde 4 met daarop Lot opensloeg:

Daglicht weeft geen
groenkleur van gras door de rozen
maar de weerloosheid van regenbogen

bloemen houden hun vleesmond open
naar bijen en voorbijgangers
maar zaad blijkt zelf slachtoffer
’s avonds kijkt niemand meer om:
elke grond is gevuld met afgrond

Onderweg met de tram: Lijn 310 in Bochum

In Bochum kun je met Lijn 310 op en neer rijden tussen de eindhaltes Höntrop Kirche en Witten Heven Dorf: 

https://www.youtube.com/watch?v=SGls8Zv5qtg

De drukste verjaardagen

In België is 10 mei de dag waarop de meeste mensen verjaren: van de bijna 9,5 miljoen mensen die in België geboren zijn verjaren er op 10 mei maar liefst 27.722. In Nederland spant 30 september de kroon met 44.000 jarigen. Waarvan akte.

Lekker luchtig

Deze foto schijnt in Nederland genomen te zijn, ergens eind jaren vijftig. Twintig kinderen, jongens en meisjes dooreen. Ze krijgen buiten les van een juffrouw met een strohoedje. Het moet een warm voorjaar of een aangename nazomer zijn geweest. De jongen met het rosse haar rechts heeft een vraag of weet een antwoord.

Schoenenboom in herfst

Een wandelingetje door het nabije Stadspark is altijd een genoegen, en dikwijls een feest voor het oog. Welk een verscheidenheid aan bruin-, geel- en groentinten toch weer. En wat een verrassende ontdekkingen lijken er altijd te doen. Zo’n schoenenboom bijvoorbeeld zag ik er nog niet eerder.

Momentopname

De nabije cultuurdragers zijn hic et nunc Tideland van Terry Gilliam, Lustrumprotocollen na het ontbijt van Willy Roggeman, De straat en het struikgewas van Armando en The Sandie Shaw Collection.

Afscheid van de PCC-tram

Toen wij in Antwerpen kwamen wonen reden er alleen maar trams van het PCC -model. We maakten mee dat De Lijn op het tramnet in 1999 de Hermelijn introduceerde, en in 2014 tevens de Albatros invoerde. Gaandeweg waren er minder en minder PCC-trams in gebruik. Wél nog op onder meer Lijn 7, die door onze straat voert. Vandaag, zaterdag 26 september 2026, is het echter de laatste dag dat zulks gebeurt want per heden gaan de PCC’s, die sinds 1960 mee het straatbeeld bepaalden, officieel met pensioen. Ik vind het fijne trams, en zal ze missen….

Opstatijden

Héérlijk, al die lijstjes die het wereldwijde web opslaat. Van de gekste dingen. Zo kwam ik nu een overzichtje tegen dat iemand had gemaakt van de gemiddelde tijd waarop Europeanen ontwaken. Wie zoekt zóiets nou uit? Geweldig! De Zwitsers zijn er het vroegst bij. Die slaan het dekbed om 7.33 uur open. De Grieken staan het laatst op: hun lakens worden om 8.25 af geworpen. Ik ben best een vroege vogel: veelal sta ik voor zevenen naast bed.

Eigen kweek

Soms heb je fruit waar je niet op uit bent geweest. Op ons balkon gedijt de passiebloem. De Passiflora leverde deze zomer reeds vele mooie bloemen. En nu draagt ze ineens vruchten. Ze hangen zelfs over de rand richting straat! Een googeltje leerde me overigens dat een passievrucht ook wel markieza of markoesa wordt genoemd. Tot zover dit Gemengd Bericht.

Het Vliegend Eiland

Een compact Klein familiegeheim: ‘De nacht van Maria-Hemelvaart nemen wij het zekere voor het onzekere.’ Bij dit plaatje hóórt déze tekst, en geen andere. En vice versa. Wat mis ik Het Vliegend Eiland toch. Ik keek er iedere ochtend naar uit. Eerder dit jaar stopte de blog, maar gelukkig houdt het wereldwijde web er nog veel moois van vast:

https://vliegendeiland.blogspot.com/

Wat een verschil

Sommige dingen snap ik echt niet. Zo is in mijn beleving een kameleon grosso modo eenzelfde soort dier als de tuatara, een brughagedis. Tot mijn niet geringe verbazing lees ik echter dat een gewone kameleon gemiddeld 1 jaar  wordt, terwijl de tuatara (op de bovenste foto) meer dan 100 jaar kan worden.

Een beetje oog

Vooreerst: voor wie er een beetje oog voor heeft schuilt er schoonheid in eenvoudige zaken. Gezwind op zoek dus maar naar schoonheid in eenvoudige zaken. Zoals die in zo’n glas-in-lood-ruitje in de deur met zicht op tuingroen. Meer moet dat soms niet zijn….

Pipi, bah!

In Kroatië werd alleszins in 1983 nog reclame gemaakt voor Pipi, een koolzuurhoudende frisdrank met sinaasappelsmaak die gemaakt werd in Split. In onze gewesten lijkt een reclamecampagne voor een drankje, hoe smakelijk wellicht ook, met de naam Pipi me volkomen kansloos omdat een plasje doen hier pipi doen wordt genoemd, en pipi een equivalent van urine is. ’s Lands wijs,’s lands eer.

Passages in de nacht

Voor De Prins van Albanië schreef ik eind jaren tachtig enige nummers samen met mijn betreurde vriend Frank Witte. Hij de muziek, ik de tekst. Bijna vier decennia geleden alweer. Ik zie ons nog in de weer in de studio van Manuel Cooymans in Eindhoven, waar onze creaties nog analoog werden vereeuwigd. Een daarvan, Passages in de nacht, is via het wereldwijde web afgestoft nog steeds fris beluisterbaar:

https://www.youtube.com/watch?v=KpMFPRL8Bas&list=RDKpMFPRL8Bas&start_radio=1

Een oude plant

Hoe eenvoudig ook, mos heeft in mijn ogen een ontroerende schoonheid. We hebben het nog dagelijks voor ogen, en Geertje wist dat het een erg oude soort is. Even opgezocht hoe oud: mossen zijn primitieve landplanten, die nog eerder in de evolutie zijn ontstaan dan varenachtigen en wolfsklauwen. Aangenomen wordt dat de eerste landplanten levermossen zijn geweest: er zijn fossielen gevonden van levermossen van 475 miljoen jaar geleden.

Als sneeuw voor de zon....

Neen, er heerste geen epidemie. Dat kun je eigenlijk al zien aan het vrolijke gezicht van de linkse dame. Dit zijn sneeuwmaskers, waarmee iemand in Canada in 1939 een gat in de markt gevonden dacht te hebben. Die zat er naast….

Schrikbarende prijzen

Het is erg lang geleden dat ik nog eens een kermis bezocht, dus dan heb je een ouderwetsch idee van prijzen in je hoofd. Ik denk in dezen nog in termen van kwartjes en guldens dus u kunt zich mijn verbazing voorstellen bij de tarieven die heden gelden bij het eendjesvissen. Je mag tegenwoordig negen pogingen wagen voor….€ 7! Zesenzestig mag ook, en dan betaal je….€ 42!

Correcte historische decors

Voor de uitmuntende serie Babylon Berlin (waarvan nu 19 september op ARD het vijfde, en jammer genoeg laatste, seizoen begint) had ik dolgraag locatiescout en requisietenmanager willen zijn. Het lijkt me geweldig om het Duitsland dat van Weimarrepubliek naar Derde Rijk transformeert van een zo correct mogelijk historisch decor te voorzien. Alleen al de affiches en dag- en weekbladen van toen verantwoord in beeld brengen lijkt me een uitdaging op zich.

Echte blauwe voeten

Albrecht Rodenbach bedoelde in zijn Ei! het lied der Vlaamse zonen, / met zijn wilde noordertonen, / met het oude Vlaams Hoezee. / Vliegt de blauwvoet? Storm op zee! met de blauwvoet geen echte vogelsoort maar een mythische zeemeeuw die op zou duiken bij zwaar weer. Vermoedelijk wist Rodenbach niet dat aan de kusten van de Stille Zuidzee de Sula nebouxii woont en vliegt. Dat is de blauwvoetgent, en die heet niet voor niets blauwvoetgent: het lijkt wel of hij met zijn poten in een potje verf heeft gestaan….

De boom die huilt

Belgen zeggen tegen rubber caoutchouc. Fascinerende naam. Nooit geweten waar die vandaan komt. Rubber wordt gemaakt uit latex, de kostbare vloeistof uit de hevea (Hevea brasiliensis). Las nu dat de inboorlingen de hevea ca-hu-chu noemen. Dat betekent ‘boom die huilt’. Ca-hu-cu: caoutchouc! Weer een mysterietje minder….

https://meergemengdeberichten.blogspot.com/2020/07/buitenland.html

Verdwijnende namen

Erg tevreden  ben ik altijd geweest met mijn voornaam. Maar erg veel wordt die niet meer gegeven. Vorig jaar (van september 2025 tot september 2026) werd er in Vlaanderen welgeteld één (= 1) pasgeboren jongen Bert gedoopt. En in Nederland bieden de databanken van het Meertens Instituut (de laatste negen jaar zijn nog niet toegevoegd) eveneens een gestaag dalende lijn. In mijn geboortejaar 1954 werden er 64 jongens Bert gedoopt. Qua populariteit van mijn naam was 1966 het topjaar, met 144 verse Berten. Zocht even na hoe het de namen van mijn broer en ons zusje verging. Peter is bij ons de koploper: in zijn geboortejaar 1957 kwamen er 1949 Peters bij, in het topjaar 1964 waren dat er maar liefst 2425. In 1963 was Nelleke een van de 13 meisjes die zo genoemd werd. ‘Haar’ topjaar was, met 45 Nellekes, 1986. Maar onze namen, de grafieken hierboven getuigen daar duidelijk van, zijn langzaam maar zeker uit beeld aan het raken….

Bijna aaibaar (98)

 

Kleurrijke toespijs

Mijn voorkeur gaat uit naar de filet d’Anvers en de rosbief maar die belet niet dat ik met plezier kan bestuderen wat er zoal in aspic wordt vervaardigd, en door welke toespijs er zoal spek wordt gelardeerd. De vitrine van de afdeling charcuterie wordt er alleszins kleurrijk van.

Jongleur met fragmenten

Tijd om mijn Dode dingen zijn langzaam weer eens te belichten. Dat dacht ik toen ik teruglas wat Erick Kila hier ooit over schreef: “Bert Bevers’ door cinema geïnspireerde gedichten brengen poëtisch avontuur op hoog niveau. In de cyclus Dode dingen zijn langzaam, geschreven onder invloed van Terry Gilliam’s Tideland, is de dichter een jongleur met fragmenten (film)tekst. In een warreling van dialoogachtige zinnen ontstaan magie en mysterie. Let wel: het gaat om een autonoom dichtwerk naast de film.”

https://turfland.blogspot.com/

Geen vrede maar een zwaard

Je kunt er vele kanten mee uit. Het is dus wel begrijpelijk dat velen zich nog immer tot exegese van de Bijbel aangetrokken voelen. Dat dacht ik toen ik, er weer eens doorheen bladerend, bleef haken aan Mattheus 10:34. De algemene gedachte is dat Jezus ons alleen maar over naastenliefde en vrede predikte, maar neen: “Denk niet dat ik op aarde vrede ben komen brengen. Ik ben geen vrede komen brengen, maar een zwaard.”

Whisky in het zonneke

Ik sluit niet uit dat zelfs verstokte geheelonthouders goesting krijgen in een nipje whisky als ze het zonneke zo op de Chivas Regal zouden zien schijnen als op ons drankkastje het geval is.

Een ervaren jongeman

Een foto uit de oude doos. Hier roei ik, mijn snor nog ros, op de Cam. Achter me zie je iemand punteren. Hetgeen niet zo eenvoudig is als het lijkt. Herinner me dat ik in de lach schoot toen ik een jongeman passeerde die maar niet van de wal loskwam en alsmaar rondjes bleef draaien. Toen ik naar hem knipoogde zei hij: “It's allright. I'm experienced. I've been doing this for 25 minutes now....”

Opperste concentratie

Bij het pakken van iets anders kwam ik in een la weer de speelgoedmuis tegen die ik kocht toen we Putsch in huis namen maar waarnaar hij nooit om heeft gekeken. Eens kijken of hij er ondertussen wel interesse in had. Verbazend hoe láng een poes in opperste concentratie naar een potentiële ‘prooi’ kan blijven staren. Het duurde wel drie minuten vooraleer hij de nepmuis van de bank mepte….

Leuke nutteloze weetjes

Zomaar twee volkomen nutteloze maar leuke weetjes. Willie Watson was Engels cricketinternational. Hij was echter dubbel getalenteerd want Willie Watson was óók Engels vóetbalinternational. Dát kunnen niet veel mensen zeggen. Wat ik ook nog even kwijt wil: niet alleen de vader van de sympathieke Club Brugge-aanvaller Romeo Vermant, Sven, speelde voor Club Brugge maar ook Romeo’s grootvader (op de kleurenfoto)  én overgrootvader kwamen voor Club Brugge uit! Vier generaties die in het eerste elftal van een en dezelfde club speelden, ook dat is heel bijzonder.

"Hè, lekker!"

Normaliter word ik voor een zonderling aangezien wanneer ik vertel dat ik een liefhebber van regen ben, maar na deze bespottelijk droge en hete zomer meen ik medetrampassagiers vaker “Hè, lekker!” te zien denken als ze zien hoe frisse vette druppels tegen het raam kletteren….

Verbazingwekkend bouwen

Ik blijf het uiterst verbazingwekkend vinden hoe spinnen webben bouwen. Waar beginnen ze in vredesnaam? En hoe kan het dat ze in het niéts van die draden kunnen spannen? Ik zie ook nooit spinnen begínnen met weven. Zo'n web ís er gewoon ineens.... 

Uit de kast (CLXXI): Peter Nijmeijer

Eens in de maand ga ik voor deze rubriek met de ogen dicht voor mijn poëziekast staan om daar een willekeurige bundel uit te nemen. Deze keer is dat De lippen van Max Ernst van Peter Nijmeijer (Fizz Subvers Press, Alkmaar, 1974), waaruit ik bladzijde 37 met daarop peckham rye 1970 opensloeg:

van verre kusten deze
tafel zend ik wilde
enthousiaste briefjes naar jou
die in een kale lege witte kamer

zonder kachel naakt zit weg
te kwijnen, van een zondig
leven droomt

en af en toe je schaars
geheugen op een tape zet.

Onderweg met de tram: Lijn 107 in Essen

In het Ruhrgebied onderhoudt Lijn 107 de verbinding van Gelsenkirchen Hauptbahnhof over de Trabrenbahn en Essen Hauptbahnhof naar Bredeney en vice versa:

https://www.youtube.com/watch?v=XGhjht5AMQA

Eindelijk!

Naar men zegt snakken de meeste kinderen dikwijls naar vakantie, maar dat heb ik nooit gehad. Ik ging immer graag naar school en herken me dus meer in dit gezelschap waarvan ik me zo voorstel dat het juichend het nieuwe leerjaar begroet.

Late titels

Luister weer eens naar The Alternative Way, de eerste grote hit van Anita Meyer. Het is een duet met Hans Vermeulen, die het nummer ook schreef. Ineens valt me iets eigenaardigs op: pas de allerlaatste woorden van de tekst van het liedje zijn de titel: The Alternative Way. Dat hoor je niet dikwijls, dat de titel zo láát opduikt. Momenteel schiet me als ander voorbeeld alleen Virginia Plain van Roxy Music te binnen.

Verwaarloosbaar klein

De computers waren al uitgeschakeld. Maar gelukkig ben ik van een generatie die nog iets op kan zoeken in bóeken. Wilde even zeker weten of het Engels voor ijsvogel, zoals ik des middags stellig had beweerd tegen een vriend, kingfisher is. Sloeg het Van Dale Groot Woordenboek Engels-Nederlands op de bladzijden 816-817 (linksboven kinetic, rechtsonder kitchen) open! Tien minuten later hadden we het over die innemende acteur John Goodman. Hoe oud die is. Ongeveer onze leeftijd? Pakte Halliwell's Who's Who In The Movies? uit de kast, en klapte de pagina's 168-169 (linksboven Goldoni, Lelia, rechtsonder Gordon, Ruth) open. Wiskunde is een bij mij eerder zwak ontwikkelde kunde maar ik weet zéker dat de kans om binnen tien minuten twee keer op exact de juiste bladzijde terecht te komen in een fors boek klein is, verwaarloosbaar klein….

Uit een stadje in de heuvels

Soms kom ik op mijn website een link tegen waaraan ik al lang niet heb gedacht. Zoals nu die naar mijn cyclus Gedichten uit een stadje in de heuvels. Tijd om die weer eens onder de aandacht te brengen:

http://stadjeindeheuvels.blogspot.com/

Wezenlijk anders

Kwam twee foto’s tegen die me in herinnering brachten hoe we vroeger qua geluidsdragers toch wezenlijk anders muziek consumeerden dan in deze tijd waarin we haar via cd’s beluisteren of, nog veel moderner, via YouTube of zogenaamde streaming-diensten als Spotify.

Onwaarschijnlijke maaltijd

Merkwaardig toch hoe een stripverhaal onze conceptie van een periode in de geschiedenis kan beïnvloeden: in Asterix de Galliër en de vele vervolgalbums zien we Asterix en Obelix (en hun stamgenoten) zich om de haverklap te goed doen aan everzwijn. Bovendien is Obelix menhirhouwer. Nu blijkt een aantal details uit deze verhalen historisch incorrect: de oude Galliërs droegen niet alleen geen broekriemen maar bretels, evenmin vervaardigden ze menhirs. Die lagen al in Bretagne lang voordat de Kelten er kwamen wonen. Het meest frappant: de oude Galliërs beschouwden wilde zwijnen als heilige dieren! Dat Galliërs everzwijnen aten is dus net zo onwaarschijnlijk als de kans dat je een Indiër een koe ziet slachten....

Stalen schoonheid

Met techniek heb ik niet echt iets, maar af en toe manifesteert er zich een soort stalen schoonheid die ik toch wel kan waarderen. Dit industrieel erfgoed langs de Rijnkaai bijvoorbeeld. Die historische hijskranen vormen een bijzonder ensemble.