Net eventjes anders

Ik ben zeker niet gramstorig, maar ergernis is wel heel rap mijn deel als mensen slordig zijn. Ik vind dat nuances belangrijk zijn. Zo zeggen veel mensen dat Charles Darwin destijds in zijn On The Origins Of Species betoogde dat de mens van de aap afstamt. Dat deed hij niet. Darwin beweerde dat mens en aap een gemeenschappelijke voorouder hebben, en dat is toch net eventjes anders….

Kleurrijke taart

Het gaat waar het eten betreft natuurlijk niet louter om de smaak. Dat weet Geertje ook erg goed: bezie eens hoe kleurrijk haar groentengrillgerecht een plezier voor het oog is! 

Onderweg met de tram: Lijn 4 in Stuttgart

In Stuttgart onderhoudt Lijn U4 van de Stadtbahn de verbinding tussen de Undertürkheim Bahnhof en de Hölderlinplatz.

https://www.youtube.com/watch?v=PliZ4v8_XnM

Uitbundig groen

Enkele lentes geleden kregen de paardenkastanjes op onze cour een grondige professionele knot- en snoeibeurt waar ze toch wel even van moesten bekomen maar nu staan ze er weer uitbundig groen bij. Een genot voor het oog!

Different Animals

Suzy Quattro heeft verstand van popmuziek: “There’s singles and there’s albumtracks. And you knów it as you’re doing it. You can’t make a single out of an albumtrack, and you can’t make an albumtrack out of a single. They are two different animals.” Dat zou ik nou trouwens een leuke naam voor een band vinden, Different Animals....

Hardnekkig volksgeloof

Grappig hoe hardnekkig het volksgeloof rond de IJsheiligen zich handhaaft: op hun feestdagen zou nog nachtvorst op kunnen treden. Dat klopt niet meer. Weliswaar zijn de verjaardagen van respectievelijk Mamertus, Pancratius, Servatius van Maastricht, Bonifatius van Tarsus en Sophia van Rome nog steeds 11, 12, 13, 14 en 15 mei maar die link met de nog mogelijke nachtvorst uit de volksweerkunde was er al toen de Juliaanse kalender nog werd gebruikt, dus vóórdat Paus Gregorius XIII die in 1582 bij pauselijk decreet opzuiverde door donderdag 4 oktober te laten volgen door vrijdag 15 oktober 1582.

Van harte gegund

Uiteraard is hem deze kapseluitstulping van harte gegund, maar ik moest grinniken toen ik in de tram het wat sneue staartje van deze pronte ouwe hippie tegen het zonlicht zag krullen. Duidelijk een geval van vastklampen aan wat nog resteert en nog geen vrede kunnen hebben met het proces van kaler worden….

Niet in eigen zak....

Eventuele winst zouden ze onmiddellijk afstaan aan de congregatie. Dat hadden ze Soeur Supérieure des ochtends plechtig moeten beloven….

Liedje met aanleiding

Meestal ben je je er niet van bewust waaróm je een bepaald liedje begint te zingen, maar dat snap je natuurlijk wél wanneer je bij een dergelijk uitzicht aan Somewhere Over The Rainbow begint….

Zeewierzee

Een van de eerste dingen die ik op de lagere school leerde bij aardrijkskunde was dat palingen paaien in de verre Sargassozee. Pas nu steek ik op dat sargazo, sargasso,  Spaans is voor zeewier. Eigenlijk paaien de alen dus in de zeewierzee.

Ster met klassieker

Neen, Marilyn Monroe is zeker niet het domme blondje geweest waarvoor velen haar houden, maar overdrijft ze hier nou niet een beetje? Of consumeerde ze de klassieker effectief volledig? Ik beken dat ook ik met een ontroerende regelmaat Ulysses van James Joyce uit de kast heb gepakt om dat boek na er maximaal veertig, vijftig bladzijden van te hebben gelezen daar weer terug in te zetten. Marilyn heeft het, zo suggereert deze foto toch, úit gelezen.

De wereld is om zeep

De wereld is om zeep
Er gebeuren rare dingen rondom mij
Helemaal om zeep
En het Laatste Oordeel kan niet ver meer zijn

Ik ken de geschiedenis goed genoeg om in de recente bewegingen van de Verenigde Staten van Noord-Amerika de laatste strapatsen van een wereldmacht in verval te herkennen. Ik zie ook dat de nieuwe er reeds is, dus we slaan gewoon een vers hoofdstuk van de wereldhistorie op. Zorgen maak ik mij niet, maar wel betrap ik me er op regelmatig het refrein van Urbanus van Anus’ De wereld is om zeep zachtjes voor me uit te zingen….

https://www.youtube.com/watch?v=J-QEUgad2bk

Cinema Trivia: Naar het verleden

Ik kan me nog goed herinneren hoe spannend ik het als kleine jongen in de Roxy, de bioscoop waarin mijn vader beatae memoriae een kwart eeuw films projecteerde, vond als het doek openging. Het dóek, ja. Dat was er toen nog. Moest daaraan denken bij het lezen van een beschouwinkje van W.F. Hermans die het doek analyseert als een erfenis uit de tijd dat een bioscoop nog filmtheater heette: ‘In schouwburg of opera gaat het doek niet open zonder de toeschouwers met een verrassing te verblijden of te verbluffen. Dit is de zin van het gordijn. Maar iedereen weet wat er achter het gordijn van de bioscoop (alle gordijnen van alle bioscopen) schuilgaat: een witte lap.’ Tegenwoordig zie je in filmzalen direct het scherm. De gordijnen zijn gaandeweg, ik ben me de verdwijning ervan niet bewust geweest, stilletjes naar het verleden gedirigeerd. Deze verdwijning wettigt het vermoeden dat Hermans haar toe zou hebben gejuicht.

Bijna aaibaar (94)

 

Dat dan weer wel

Neen, ondanks het gebruik ervan in de roemruchte Vlaamse televisiereeks Kapitein Zeppos is de Amphicar nooit echt gemeengoed geworden. De kans dat een ervan een andere, zoals op deze foto, voorrang moest verlenen omdat die van rechts kwam was klein. In 1962 heeft een Amphicar, met bestuurder uiteraard, Het Kanaal overgestoken. Dat dan weer wel.

Lentehaiku

Hallo, jong kauwtje.
Heb jij nog steeds geen eigen
vrouwtje, manneke?

Uit de kast (CLXVII): Jan Vanriet

Eens in de maand ga ik voor deze rubriek met de ogen dicht voor mijn poëziekast staan om daar een willekeurige bundel uit te nemen. Deze keer is dat Leegstand van Jan Vanriet (De Bezige Bij, Antwerpen, 2012), waaruit ik bladzijde 14 met daarop Rex Gildo opensloeg:

De zanger is aaibaar
Hij is de weg en het leven

Hoe hij voor ons sterft
als een salamander
tussen hoogpolig medeleven

en verdwijnt
in de golven
van een genopte oceaan

het springkasteel
van de slappe lach

De trein uit het oosten

Mij kwam een beeldschone ansicht uit het stoomtijdperk onder ogen, met daarop afgebeeld de perrons van het station van mijn geboortestad. Links een Arbeiderslokaal (de sociaaldemocratie moest nog uit worden gevonden), rechts de trein uit het oosten op weg naar Zeeland. Deze aanblik kan ik me niet herinneren, maar deed me plotsklaps wel denken aan die mooie kleine hardkartonnen vervoersbewijzen waarmee we in de vorige eeuw de geldigheid onzer treinreis konden bevestigen.

Droomopnemer

Voor zover ik weet is het apparaat er nog steeds niet, maar een eeuw geleden meende het tijdschrift Science and Invention toch al dat de realisatie van een machine die dromen vast kan leggen (The Dream Recorder) tot de mogelijkheden behoorde.

Even wennen

Ik kan me nog goed herinneren dat toen ik pas in Vlaanderen woonde verbazing mijn deel was toen de slager bij wie ik vol au vent had gekocht me zei dat ik die slechts eventjes in de micro hoefde te steken. In Nederland is micro de apocope van microfoon, maar hiér van microgolfoven. En die heet in Nederlnd magnetron.  Dat was dus eventjes wennen…. 

Aangename verrassing

In de onvolprezen culturele pleisterplaats Den Hopsack in de Grote Pieter Potstraat in Antwerpen vond ik Painted Waltz een bijzonder aangename verrassing. De expositie van schilderijen van Karien Maes is een verademing in een wereld waarin al te vaak effectbejag en kokervisie als deugden worden aanvaard. Karien Maes bedenkt niet alleen fascinerende voorstellingen, ze weet ook nog eens hoe ze die vakkundig op doek moet brengen. Een aanrader!

Schromelijk verwaarloosd

Zeeuws-Vlaanderen is het enige stuk Nederland (wat de Waddeneilanden betreft valt daar nog enig begrip voor op te brengen) dat door de geschiedenis heen schromelijk door de Nederlandse Spoorwegen is verwaarloosd gebleven: spoorloos…. In de praktijk richten Zeeuws-Vlamingen omdat de rest van ‘hun’ provincie aan de andere kant van het water ligt zich op Brugge, Gent, Sint-Niklaas en Antwerpen maar ook daarheen kunnen ze niet met de trein.

Aanwas

Ik vind het fascinerend om dit soort kaartjes te bestuderen. We lezen telkenmale dat Het Grote Moderne Probleem de vergrijzing is, maar ‘bij ons in het Westen’ lijkt die als je bovenstaande afbeelding bekijkt toch best mee te vallen vermits de bevolking ondanks die vergrijzing hier juist aanwast. Het lijkt wel of het aantrekkelijker is om je in de Benelux te vestigen dan in bijvoorbeeld Bulgarije of Hongarije.  

Geen verdwenen omhelzing

Deze verdwenen omhelzing deed Geertje denken aan een kaart met een foto van twee aan elkaar gehechte bomen, met een haiku van Hans Mellendijk….

Wonderbaarlijke bocht

In het Stadspark blijf ik hier regelmatig even stil staan. Welk een wonderbaarlijke bocht heeft deze tak tijdens zijn groei gemaakt. Alsof hij ooit een soortgenoot omhelsd heeft die er nu niet meer staat….

Wat een rommeltje

Wie de politiek graag volgt leest regelmatig doorwrochte analyses en, in meerdere of mindere mate verhelderende, beschouwingen. Vaak echter is een spotprent nog trefzekerder. Of een simpel liedje. Als ik aanschouw hoe het land van de naar eigen zeggen onbegrensde mogelijkheden er momenteel mondiaal een potje van maakt kan ik het alleen maar eens zijn met Tom America: Wat een rommeltje. Schei toch uit, wat een rommeltje. Wat een rommeltje. Schei toch uit, wat een rommeltje. Dat kan zo echt niet langer, zie je dat dan niet? Dat kan zo echt niet langer, zie je dat dan niet? Kijk dan kijk dan hee kijk dan. Kijk dan kijk dan hee kijk dan. Nou ja nou ja nou ja nou ja (x 4). Tijd om MAM weer eens gelijk te geven:

https://www.youtube.com/watch?v=kOg1LfQ_dgc

 

 

Eindelijk

Langs de Pelikaanstraat naast het Centraal Station van Antwerpen ligt al decennia een stuk grond braak, over de mogelijke invulling waarvan al even zo lang wordt gekissebist. Eindelijk is er nu de laatste resterende bebouwing op gesloopt, waardoor er ruimte is voor nieuwe invulling. Benieuwd hoe het er daar over een paar jaar uitziet.

Hier klopt iets niet

Ik begrijp best wat de steller dezer synopsis bedoelt, maar taalkundig bekeken klopt de zin De beklimming verloopt zonder grote problemen, maar tijdens de afdaling worden de klimmers getroffen door noodweer. natuurlijk niet. Grammaticaal is er niets mis mee, maar semantisch wel: wanneer je aan een afdaling bezig bent kun je immers moeilijk een klimmer heten. Dan ben je een daler.

1901

Er is eigenlijk in honderdvijfentwintig jaar amper iets veranderd bij ons achter de hoek: op deze plek zou je nu een foto kunnen maken die nauwelijks te onderscheiden zou zijn van deze opname uit 1901. Wat voor zaak A L’amour maternel geweest is kan ik niet achterhalen. Natuurlijk zijn er nu meer automobielen dan door paarden voortgetrokken karren, maar de tram reed al wel (zij het op een enkel spoor). Qua bebouwing echter lijkt de tijd stil te hebben gestaan.

Bijzondere aantrekkingskracht

Omdat De schat van Scharlaken Rackham het eerste Kuifje-album was dat ik ooit het mijne mocht noemen blijft het een bijzondere aantrekkingskracht op me uitoefenen. En een model van de duikboot uit het avontuur in kwestie natuurlijk al helemáál….

https://meergemengdeberichten.blogspot.com/search?q=gedemonteerd

Walen

Ineens realiseer ik me een zeker structureel interpretatieverschil tussen Nederlanders en Vlamingen: bij De Waal denkt de Nederlander onmiddellijk aan die rivier, de Vlaming aan een francofone landgenoot. Zeker weten.

Gebruiksaanwijzingen

Een van de mooiere aspecten van de Europese Unie is dat ze er voor zorgt dat we vertrouwder raken met elkaars talen. Zo heb ik nu een gebruiksaanwijzing bij de hand in niet minder dan 24 talen, waarvan 23 in het Latijnse en 1 in het cyrillisch schrift. Ik kan daar met genoegen van proeven. Niet dat ik het ga onthouden, maar gebruiksaanwijzing is in het Fins käyttöohje, in het Hongaars használati útmutató, in het Tsjechisch návod k použití en in het Turks kullanim kilavuzu. Tot zover dit Gemengd Bericht.

Warm, warmer, warmst

Wanneer het warm is, is het achter glas nog eens éxtra heet. En hoewel hij al van een lekker behaaglijke bontverpakking is voorzien neemt onze Putsch dan tóch nog zo’n zonnebad. Ons breekt het zweet al uit wanneer we dan alleen nog maar naar hem kíjken….

Niét op de Groenplaats!

Het is hun raison d’être dus natúúrlijk mogen kunstenaars dingen verzinnen, naar hun hand zetten. Dat weet ik best, maar als Antwerpenaar stoort het me in het gedicht Bed in Antwerpen van Luuk Gruwez toch een beetje dat hij daarin Tram 1 koers laat zetten richting Groenplaats. Tram 1 doorkruist de stad helemaal van noord naar zuid en vice versa maar komt niét op de Groenplaats. Mijn verontschuldiging voor dit buiten-literair geneuzel, Luuk….

https://meergemengdeberichten.blogspot.com/2024/08/verkeerde-tram.html

Vergeten herkomstplaatsen

De stad is bekend genoeg, dus de meeste mensen weten wel dat de wijn Bordeaux uit de gelijknamige stad komt. Maar er zijn nog heel wat geoniemen waarvan ik me afvraag of men zich nog wel realiseert dat die naar een plaats zijn genoemd. Solingen is een vermaard merk van messen, maar heeft een koper daarvan een beeld bij de stad in Noordrijn-Westfalen? Denkt iemand bij het drinken van cognac wel eens aan Cognac? Bij het bekijken of spelen ervan aan Rugby? Hoevelen weten dat Gorgonzola een stadje in Lombardije is?

Meerderheid en minderheid

Ik hoor tot de grote meerderheid van 95% van de mensen die, omdat ik in de vroege jaren zeventig het rapport van de Club van Rome reeds ernstig nam, nog nooit gevlogen heeft. Wat het rijden in een automobiel betreft behoor ik dan – om dezelfde reden – weer tot een minderheid: slechts zo’n 11% van de mensen in onze contreien, waaronder onze burgemeester, heeft net als ik geen rijbewijs.

Khoomei & kargyraa

Mijn keel doet zeer. En dat komt door Elina Bakunova. Voor haar vlog Eli from Russia, die ik volg, was ze in Toeva en zo maakte ik kennis met keelzang en termen als khoomei en kargyraa. Wat een fascinerende klanken produceren ze ginds in het zuiden van Siberië. Die probeerde ik onmiddellijk ook voort te brengen, hetgeen niet direct het gewenste resultaat opleverde maar wel een schorre strot….

https://www.youtube.com/watch?v=f3iazF9o3eM

https://www.youtube.com/watch?v=xvOCMpjHtvY

Leuke woorden

Aardeler, bezoen, coscoroba, dendeng, elzenbus, fretel, giegauw, halfbal, okkeloen, pulsterling, sanikel, toddik, valinger, warp.

Er hat ganz Recht

Wat een interessante uitspraak van Ernst Jünger toch: “Die Sprache ändert sich nicht so schnell wie sich die Dingen ändern. Wir sind also mit unseren Worten hinter der Wirklichkeit zurück. Wenn ich ein Beispiel nehme: für uns geht die Sonne immer noch auf, aber seit Galilei stimmt das ja nicht mehr.”

Oude toekomst

Omdat de kwetsbaarheid van de destijds nog hypermoderne luchtvoertuigen nog niet aan het daglicht was gekomen meende ene H. Winfield Secor een eeuw geleden dat zeppelins in ‘de volgende oorlog’ van nut zouden kunnen zijn in de bevoorrading van vliegtuigen in de lucht.

O ja....

O ja, Ubundu en Zaïre hebben sinds 21 maart een nieuw kalf. De Zoo is voor de okapi’s, een bedreigde diersoort, wereldwijd stamboekhouder. Zaïre laat haar nog naamloze zoontje niet te ver van zich af dwalen. Wat zijn het toch een beeldschone dieren.

Kop op!

In de Zoo trof me deze keer niet alleen het girafachtige gedrag van de okapi, maar verrassend genoeg ook het vergelijkbare van de tapir. Van de laatste had ik nog nooit gezien dat hij boven zijn hoofd ‘graasde’. Toen we naar de okapi zaten te kijken passeerden overigens een vader, een moeder en een leergierig zoontje dat wilde weten wat voor dier dat daar was. Toen het gezinnetje verder liep hoorde ik het jongetje oefenen. “Okapi. Okapi. Okapi. Okapi. Okapi.” Vijf keer goed. De zesde keer, ik hoorde het nog net, was het al “Opaki”…..