Momentopname

De nabije cultuurdragers zijn hic et nunc Een raaf in Raversijde van Hendrik Carette, Het kantelende continent – Overleeft Europa de 21^ste eeuw? van Steven Van Hecke, The Manchurian Candidate van John Frankenheimer en het Asterix-avontuur De strijd van de stamhoofden van René Goscinny en Albert Uderzo.

Nooit lijfelijk

Ze zijn, ook omdat wij niet parterre wonen, elkaar nog nooit lijfelijk tegen het lijf gelopen maar onze Putsch en zijn soortgenoot die zich regelmatig op het plat dak aan de andere kant van onze cour laat zien zijn zich elkaars aanwezigheid zeer bewust: ze kunnen elkaar in de zomerhitte urenlang vanop afstand luierend liggen bestuderen….

Uitleg voor Vlaamse lezers

O ja, dat van Zeeuwind moet ik voor mijn Vlaamse lezers een beetje toelichten vermits ik ontdekt heb dat veel ervan niet zo vertrouwd zijn met de benaming van inwoners van Zeeland: die worden Zeeuwen genoemd, niet Zeelanders.

Luchtvaartmaatschappijtje oprichten?

Het verbaast me eigenlijk dat er geen Bulgaarse luchtvaartmaatschappij is die (ik leg er bij dezen mijn © op) Bulgairian heet. Bulgairian. Snapt u ’m? Ik vind het een sterke naam. Een prachtvondst, waar ik nu aan moet denken, heb ik – jammer genoeg bedacht ik die niet – altijd de naam van een firma in Zeeland die windmolenparken aanlegt gevonden: Zeeuwind. Daar kan ik nou echt jaloers op zijn: geen Zeewind maar Zeeuwind. Fabelhaft!

Soms is het zelfs nodig

“Nooit mag men liegen: nochtans is het soms goed, en zelfs noodig, de waarheid met voorzichtigheid te verzwijgen.” Hè, héérlijk die ouderwetsche souplesse van de Onderwijzingen over de Christelijke Leering naar den Mechelsen Catechismus, uit 1905….

Niets voor Spanjaarden

De wielernaslagwerken weer eens doorbladerend viel het me op dat de grote voorjaarskoersen Ronde van Vlaanderen en Parijs-Roubaix nog nooit (lees: nóóit) door een Spanjaard zijn gewonnen. Klaarblijkelijk zijn kasseien niets voor Spanjaarden. Slechts twee keer werd een beetje deftige wedstrijd in onze gewesten zegevierend door een Spaanse coureur afgesloten: Gent-Wevelgem in 2008 door Oscar Freire (foto) en de Omloop Het Nieuwsblad in 2010 door Juan Antonio Flecha. Tot zover dit Gemengd Bericht.

Vroeger dan gewoonlijk

Lichtval is geen statisch gegeven, dat weet ik natuurlijk best. Toch kan ik overvallen worden door een kleinschalige verrassing wanneer ik de Hertog Jankapel, de beelden van Albert Szukalski en de torens van de Sint-Joriskerk hier om de hoek in zachtere tinten voor me heb als ik die op weg naar de bakker vroeger dan gewoonlijk (het was pas zeven uur des ochtends) passeer.

Op Versindaba

In Stellenbosch in het verre Zuid-Afrika, waar het exact zo laat is als bij ons, plaatste hoofdredactrice Marlies Taljard vier van mijn gedichten op het onvolprezen Versindaba. Hierboven een zelfportret van Lovis Corinth in zijn atelier in München, voor het geval u zich af mocht vragen naar wie ik in Onvervreemdbaar verwijs.

https://versindaba.co.za/2026/07/13/bert-bevers-onvervreemdbaar/

https://versindaba.co.za/2026/07/13/bert-bevers-op-tijd/

 

https://versindaba.co.za/2026/07/13/bert-bevers-in-het-hinterland/

 

https://versindaba.co.za/2026/07/13/bert-bevers-blauwdruk-voor-tast/

 

Zeelust, graag thuis

De Tall Ships Races prikkelen mijn fantasie: wanneer ik zo gangboord en patrijspoort zie bekruipt me zeelust, de neiging het ruime sop te kiezen. Maar ik doe het niet. Ik ben veel te graag thuis.

Leuke woorden

Babka, coprofaag, doejong, grombaard, inklapindicator, katzbalger, lamijne, madhoen, napper, oneet, poenka, stulpkorf.

Groter voorgesteld

Een van de bijzondere schepen die in het kader van de Tall Ships Race 2026 aanmeerden in Antwerpen is de Vera Cruz, een Portugese replica op ware grootte van een karveel. Dat heb ik altijd een tot de verbeelding sprekend scheepstype gevonden, en ik ken het al sinds ik mijn jongensencyclopedie Ik weet het grondig bestudeerde. Columbus gebruikte karvelen toen hij koers zette naar wat De Nieuwe Wereld bleek. Zo’n karveel had ik me op basis van het plaatje uit Ik weet het toch heel wat groter voorgesteld. Ik weet niet hoe het met ú zit, maar hoewel ik zeebenen heb zou ik op zo een klein schip echt de Atlantische Oceaan niet op durven….

Geen Woord

Ik heb me lang verkeken op een oude foto waar mijn vader op staat. Genomen ergens in de dertiger jaren van de vorige eeuw. Hij, helemaal rechts, is daar een jaar of twintig. Wie de rest van het gezelschap was is onbekend, ik meen een of twee van zijn zussen te herkennen maar dat weet ik absoluut niet zeker. Wat ik er als dichter altijd zo sympathiek aan vond is dat men poseerde voor Het Woordhuis. Nadere bestudering en een toevalstreffer bij het surfen op het wereldwijde web leerden me echter dat ik een fout maakte: er staat daar achter die groep niet Het Woordhuis maar het Wooldhuis. En dat was een villa die begin jaren dertig in fraaie stijl werd opgetrokken in pa’s geliefde geboorteplaats Vlissingen.

https://nl.wikipedia.org/wiki/Wooldhuis

Internationale vrucht

Zomaar de naam van deze fijne vrucht in wat andere talen: jordbaer (Deens en Noors), yagoda (Bulgaars), Erdbeere (Duits), strawberry (Engels), mansikka (Fins), fraise (Frans), phraoula (Grieks), eper (Hongaars), fragola (Italiaans), truskawka, (Pools), morango (Portugees), căpşună (Roemeens), klubnika (Russisch), jagoda (Servisch en Sloveens), frutilla (Spaans), jahoda (Tsjechisch en Slovaaks), çilek (Turks) en jordgubbe (Zweeds).

Prima verlicht

De Benelux en het aangrenzende Nordrijn-Westfalen zijn, dat moge uit deze nachtelijke luchtopname blijken, samen met Lombardije overduidelijk de best verlichte regio’s van ons continent….

Verrassende natuur

Kurk, en dat zou ik daar nou nooit van hebben durven zeggen, is nagenoeg onbrandbaar. De natuur verrast me slag om slinger: als ik er nou iéts brandbaar uit vind zien is het wel kurk….

Verstripte dichter

Een boon in juni geplant / geeft er vijftig in de hand. De dagkalender die wij in huis hebben kent fraaie ouderwetsche weerspreuken. Zoals: Als ’t op Sint-Hilarius vriest, de boer zes weken niest. Ze doen me denken aan Werner Spillemaeckers beatae memoriae. Er zijn maar weinig dichters die het schopten tot een rol in een stripreeks, maar Werner was een van hen. Hij duikt op in De doedelzak van Mac Reel, een aflevering uit de reeks Kiekeboe van zijn vriend Robert Merhottein alias Merho. Zingt de vink in de vroege morgenstond, wis en zeker regen zij verkondt. mag hij daarin debiteren. Of Veel harde noten op het hout, maakt de winter hard en koud. En Blaast juni uit de noorderkant, verwacht veel koren op het land. Wat zullen ze hier een plezier om hebben gehad. Voor alle duidelijkheid: Werner Spillemaeckers heeft érnstige poëzie nagelaten!

Langdurig in gebruik

Ben de formidabele reeks Babylon Berlin aan het herbekijken, en ineens viel me op hoe lang een merk ongewijzigd succesvol kan zijn: de serie speelt in 1929 –bijna een eeuw geleden dus al – en toen reeds waren de ordners van Leitz (zie links in de kast naast Volker Bruch) in gebruik, en volgens mij zijn die én het merk op de rug ervan in al die tijd niet veranderd….

Een hele mondvol....

Volgens mij kun je als  telefonist(e) beter bij IKEA  (“Met IKEA, goedemorgen.”) werken dan bij de Vlaamse Vereniging voor Respiratoire Gezondheidszorg en Tuberculosebestrijding vzw (“Met de Vlaamse Vereniging voor Respiratoire Gezondheidszorg en Tuberculosebestrijding vzw, goedemorgen.”)….

Voor de deur

Nou, het Grote Wielerfestijn staat weer voor de deur: de renners gaan in Barcelona kracht op de pedalen zetten voor de 113^de editie van de Tour de France. Dat de beste, die vermoedelijk Tadej Pogacar heet, moge winnen!

Uit de kast (CLXIX): Adriaan De Roover

Eens in de maand ga ik voor deze rubriek met de ogen dicht voor mijn poëziekast staan om daar een willekeurige bundel uit te nemen. Deze keer is dat Kassandra van Adriaan De Roover (Mens en Muze 3, Uitgeverij De Brug, Antwerpen, 1948), waaruit ik bladzijde 21 met daarop Judas opensloeg:

Judas, wiens lijf van schraapzucht stinkt.
Toch suist de wind nog om vergeven.
Zie, hoe God een traan verpinkt,
Wijl hij daar akelig hangt te zweven.

Bijna aaibaar (96)