Welk een diversiteit!

Het Duits en het Nederlands hebben veel verwantschap, maar een klaproos is géén Klapfrose.  Klatschmohn klinkt evenwel een beetje vertrouwd. Het valt me op dat een klaproos in veel talen echt volledig anders heet: valmue (Deens), poppy (Engels), unikko (Fins), coquelicot (Frans), paparoena (Grieks), rosolaccio (Italiaans), mak (Pools), amapola (Spaans) en gelincik (Turks). Welk een diversiteit!

Alweer verdwenen

Wát een geweldige uitvinding vond ik als cinefiel de videorecorder destijds toch. Voortaan kon je zomaar wanneer je dat wilde thuis films bekijken en herbekijken, terug- en vooruitspoelend. Toen deze reclame in 1975 verscheen had vrijwel niemand een idee wat voor machine dat betrof. Wij hadden niet heel veel later ook een Betamax. Als ik het me juist herinner kostte een lege Betamax-videoband in de jaren tachtig ƒ 25. Jaja kinders, de tijden zijn veranderd!

Weer wat geleerd

Toen ik tegen onze taxichauffeur zei dat hij vergeten was zijn gordel om te doen vertelde hij ons dat hij dat niet hóeft. Een taxichauffeur mág zijn gordel om doen, maar is dat niet verplicht om voldoende bewegingsvrijheid te hebben mocht de situatie in zijn wagen daarom vragen. De keuzevrijheid geldt echter alléén wanneer hij passagiers heeft. Dat wist ik niet.

Haarloze stukjes poot

Putsch Bevers, heertje op leeftijd, was voor onder meer nazicht op zijn nieren voor een medische controle bij de dokter. Toen hij uit zijn roesje ontwaakte zat er op elk van zijn voorpootjes een kale plek, geschoren voor bloedafname en infuus. Hij is weer thuis en stelt het wel, maar we kijken natuurlijk nog wel een poosje tegen die vreemde haarloze stukjes poot aan….

Geen invloed op Amerikanen

Wat popmuziek betreft heb ik altijd een voorkeur voor de Britse gehad. Uit de Nieuwe Wereld wisten en weten veel minder artiesten me te boeien. Ineens realiseer ik me wat daar vermoedelijk aan ten grondslag ligt: beschaafde Europeanen van mijn generatie groeiden voor The Beatles er waren op met Cliff Richard & The Shadows. Letterlijk álle Europese gitaristen van enige betekenis, zélfs die van The Beatles, zeggen zwaar beïnvloed te zijn door Hank B. Marvin en diens unieke geluid. Vermits The Shadows nimmer succesvol zijn geweest aan de andere kant van de oceaan is er geen Amerikaanse gitarist die zegt begonnen te zijn na het horen van Hank B. Marvin. En dat heb ik daar waarschijnlijk altijd al aan af gehoord….

Nog steeds herkenbaar

Ik ben weer eens bezig in Getijden van Prudentius in de vertaling van Louis van de Laar, oud-burgemeester van mijn moederstad Bergen op Zoom. In de inleiding wordt Caesaraugusta genoemd als een van de mogelijke geboorteplaatsen van Prudentius. Caesaraugusta betekent in het Latijn Keizer Augustus. Caesaraugusta werd in de loop der tijd Zaragoza, en wie een beetje moeite doet kan in de klank van die nieuwe naam nog steeds de oude herkennen….

Uit de muur?

De Belgen volledig vreemd en door hen in Nederland met afgrijzen gadegeslagen is de automatiekwand. Veel lager kunnen in hun ogen culinaire eigenaardigheden niet zakken. Al erg lang woon ik tussen de beschaafde Belgen, maar af en toe – slechts héél af en toe, maar toch – bekruipt me plots nog een kortstondig verlangen naar een rundvleeskroket uit zo’n muur….

Woeak

Mocht u zich afvragen wat twee wandelstokken die op een schedel geslagen worden voor geluid maken dan is dit wellicht een nuttig Gemengd Bericht: Woeak.

Ballustrada veertig

Bij de post de jongste Ballustrada. Kloeke editie ter gelegenheid van het 40-jarig bestaan van dit dappere literaire tijdschrift: 188 bladzijden! Op de nummers 69 en 70 staan mijn Aantekeningen uit het theater. Ik verkeer in goed gezelschap, want in deze Ballustrada staat ook vers werk van onder anderen Tijs van Bragt, Chrétien Breukers, Philippe Cailliau, Hendrik Carette, Emma Crebolder, Job Degenaar, Ingmar Heytze, Wim Hofman, Anton Korteweg, Yvonne Né, Jabik Veenbaas en Rien Vroegindeweij.

Waarom marcheren?

Af en toe duiken er op YouTube van die merkwaardige filmpjes op van letterlijk hónderden eenden die in gesloten formatie over straat marcheren. Een komisch maar toch ook uitermate merkwaardig verschijnsel want eenden zijn vogels en vogels kunnen vliégen. Waarom zouden ze in vredesnaam marchéren?

Geen fysiek contact

Boeiende opmerking van Johan Boskamp: in voetbal kun je gelijkspelen, in andere sporten (noem maar wat: basketbal, tennis, wielrennen) gaat het om wínnen! Nooit zo bij stil gestaan eigenlijk. Ook niet bij het gegeven dat volleybal de enige teamsport is waarbij er geen fysiek contact is….

Ponton krijgt vorm

Enige tijd geleden vroeg ik me af of die houten terrasvormige constructie waarmee ze in het Stadspark in de weer zijn een permanente zou zijn en ja hoor: De noord-oostzijde van de Stadsparkvijver krijgt een ponton op de oever en boven het water. Deze toegankelijke houten constructie moet een nieuwe verblijfsplek worden om te genieten van het park en de vijver. 

https://meergemengdeberichten.blogspot.com/2026/06/terras-in-de-maak.html

Soentjies blaas uit nagtreine

De Zuid-Afrikaanse dichter Bernard Odendaal leerde ik kennen op een poëziemanifestatie in Tilburg. Bij die gelegenheid werd deze foto gemaakt, waarop van links naar rechts Martin Beversluis, Desmond Painter, Bernard, Carina van der Walt, Annelie David, ik en Fleurs du mal-hoofdredacteur Jef van Kempen staan. Bernard zette Weg, een gedicht dat ik schreef bij het heengaan van de dichter Wilfried Adams, naar het Afrikaans om. Ik kwam die vertaling weer eens tegen, en uiteraard ben ik daar nog immer fier op. In het bijzonder op de vertaling van ongezien zoals kushandjes uit nachttreinen, een beeld dat ongesiens soos soentjies blaas uit nagtreine werd. Is dat niet wonderschoon?

Anderstalige rietjes

Zomaar eens nagekeken hoe een rietje in andere talen heet: sugerør (Deens), Strohhalm (Duits), straw (Engels), paille (Frans), cannuccia (Italiaans), słomka (Pools), pajita (Spaans), brčko (Tsjechisch) en körüklü pipet (Turks). Tot zover dit Gemengd Bericht.

Bescheiden aangeprezen

Hoe bescheiden prees Google zich nog aan op het einde van de twintigste eeuw. 27 jaar geleden toch slechts, maar je kunt je een Google-loze wereld eigenlijk al niet meer voorstellen. Reward them with a visit is vermoedelijk een van de massaalst opgevolgde aanbevelingen van 1999.

Trots op uitvinding

Dit vind ik een fraai doek. De man die daar zo zelfverzekerd naar de portretschilder keek was Augustus Siebe (1788-1872). U hoeft het uzelf niet euvel te duiden wanneer u niet weet wie dat was, maar Augustus Siebe was de bedenker en constructeur van de duikhelm. En daar was hij fier op. Vandaar dat hij zich zo stralend met zijn uitvinding voor het nageslacht liet vastleggen.

Bijna aaibaar (97)

 

Sprookjesstad

Steeds meer ben ik er van overtuigd dat je karakter mee wordt bepaald door de omgeving waarin je opgroeit. Dat je anders tegen de dingen aankijkt wanneer je in een nieuwbouwwijk in een jonge gemeente geboren bent. Ben blij dat ik het levenslicht zag in een oude stad, waar de geschiedenis op elke straathoek voelbaar is. Deze oude foto’s tonen het buurtje waar mijn vroege jongensherinneringen liggen. Ik had toen ik klein was wel eens het idee dat ik in een sprookjesstad woonde….

Uit de kast (CLXX): Albert Hagenaars

Eens in de maand ga ik voor deze rubriek met de ogen dicht voor mijn poëziekast staan om daar een willekeurige bundel uit te nemen. Deze keer gaat het iets anders. Ik ben met open ogen aan het controleren of ik straks na lezing ervan bij de H nog plaats heb voor de gloednieuwe 480 bladzijden omvattende bloemlezing Ramkoers – Gedichten 1979-2026 van mijn maat Albert Hagenaars. Daaruit sloeg ik, dat wel met de ogen toe, bladzijde 123 op met daarop Ultima Thule:

Het maakt zich langzaam los, onttrekt
de ik aan het gedicht in wording
over wat hem nogmaals ontglipt;

wordt beeld van werkelijkheid, af-
druk in zich op een aan anderen
voorbijgaande taal openende vorm.

Hij laat het gaan, verliest dit ontgaan,
bekommert zich niet meer om alle vragen,
vanuit de verte nog begaan,

ontvouwt zich, van alle pose ontdaan,
in wat men hem daarbuiten nog ontzegt.
Berust geheel en al, in deze tekst.

Bloemen en bolsters

Het is volop zomer, maar in de kastanjes zijn nu de eerste bolsters al te zien. En de clematis op ons balkon heeft er met deze hitte zin in en komt gewoon nog een keer met bloemen op de proppen.

Kleine okapi's worden groot

Ja, ook kleine okapi’s worden groot. En rap ook: hier zie je Bayo, nochtans pas drie maanden jong want begin april geboren, in de Zoo van Antwerpen met zijn moeder Zaïre. Nog even en hij is net zo groot als zijn moeder.

Verbazingwekkend ver

Van sommige initiatieven word ik alleen bij het horen van de benaming ervan al vrolijk. Neem het Wereldkampioenschap Kersenpitspugen. Het bestaat wérkelijk: in het niet zo ver over de oostgrens gelegen Düren organiseren ze tijdens de Annakermis altijd het Weltmeisterschaft Kirschkernweitspucken. MoMa wijdde er een kleine reportage aan, en het is verbazend hoe ver een kersenpit weggespuugd kan worden….

https://www.youtube.com/watch?v=MflfIll1UBM

 

Oei....

Ze opperde het omdat op onderstaande foto's de aanduiding BEF ontbreekt, en het zal vermoedelijk nog wel eventjes duren maar volgens Geertje kómt er een tijd dat een portie mosselen frites effectief 80 éuro kost, en dat je voor een pintje € 15 moet neertellen….

Vergeten prijzen

Je staat er pas bij stil dat inflatie zich sluipenderwijs manifesteert wanneer je oude prijzen ziet. Kwam in een documentaire uit 1974 tarieven tegen waar we nu alleen maar van kunnen drómen: een portie mosselen met frites kostte destijds 80 francs. Dat zou € 1,98 zijn geweest. En kijk eens naar de prijzen van een pintje: voor een Stella betaalde je Bef 15. Dat was omgerekend € 0,37. Das war einmal….

Aardige reclame

Op de website van de Haarlemse Uitgeverij In de Knipscheer aardige reclame voor Poesia Botanica, mijn online bloemlezing met gedichten over bloemen, bomen, groenten, planten en vruchten allerhande. Dit naar aanleiding van het feit dat ik omwille van de tamarisk daarin het gedicht Hier van Ezra de Haan selecteerde:

Bert Bevers kiest gedicht ‘Hier’ van E. de Haan voor zijn Poesia Botanica – Uitgeverij In de Knipscheer

www.poesiabotanica.blogspot.com

Begraven verleden

Gelukkig geldt er bij nieuwe bouwprojecten in de Antwerpse binnenstad een verplichting de archeologen de tijd te geven onderzoek naar het begraven verleden te verrichten. Benieuwd wat er hier aan de Kruidtuin op de hoek van de Willem Tellstraat en de Leopoldstraat zoal opgegraven zal gaan worden….

Meer dan duizend jaar

Onze oosterburen hebben veel eigenaardigheden, en een van de betere daarvan is hun onvoorwaardelijke liefde voor bomen en bij uitbreiding bossen en wouden. Ze zorgen er bijzonder goed voor. Bomen mogen er ook oud worden: in Duitsland zijn er meer dan honderd bomen die wetenschappelijk aantoonbaar meer dan duizend jaar zijn. Dé oudste is, hoewel met een hoogte van zes meter en een omvang van vijf meter niet bijzonder groot, niet minder dan 1100 jaar. Deze taxus baccata (liefkozend de Ureibe genoemd) staat bij het gehucht Steibis nabij Oberstaufen. En dat dus al sedert 926….

Inconsequente stripheld

“Schaam je je niet om mijn kostbare tijd te verprutsen aan een kluif? Geef hier dat ding. Ik heb je al honderd keer gezegd, dat je aan die vieze botten niet moet kluiven.” Pas nu valt me in het Kuifje-avontuur De zwarte rotsen de inconsequentie van de stripheld op want hoewel hij dus klaarblijkelijk vies is van kluiven mag zijn Bobbie op de omslagen van hun albums wel vrolijk met een bot in de bek poseren. 

Cinema Trivia: Vreemde verbanden

Wat ís John Frankenheimers The Manchurian Candidate, ik bekeek die dus weer eens, toch een verdomd knappe rolprent! En ook een eerder griezelige omwille van de vreemde verbanden waarmee die me confronteert. Want is dat geweer waarmee Laurence Harvey aan het slot een politieke aanslag pleegt niet een Mannlicher-Carcano? Dat is hetzelfde wapen, ook toen reeds als ouderwetsch beschouwd, waarmee Lee Harvey Oswald in 1963 zogenaamd op John  F. Kennedy zou hebben geschoten. “Nou en?” zult u denken. Wel, The Manchurian Candidate kwam uit in….1962. En is het ook niet treffend dat Laurence Harvey in The Manchurian Candidate een sluipschutter speelt, en dat John  F. Kennedy’s vermeende moordenaar Lee Harvey Oswald heette….Er zijn mensen die zoiets toeval noemen. Zoals er mensen zijn die zich niet achter de oren krabben als ze vernemen dat Abraham Lincolns secretaris Kennedy, en John F. Kennedy’s secretaris Lincoln heette. Die het niet merkwaardig vinden dat de beide vermoorde presidenten werden opgevolgd door zuiderlingen die allebei Johnson heetten….

Momentopname

De nabije cultuurdragers zijn hic et nunc Een raaf in Raversijde van Hendrik Carette, Het kantelende continent – Overleeft Europa de 21^ste eeuw? van Steven Van Hecke, The Manchurian Candidate van John Frankenheimer en het Asterix-avontuur De strijd van de stamhoofden van René Goscinny en Albert Uderzo.

Nooit lijfelijk

Ze zijn, ook omdat wij niet parterre wonen, elkaar nog nooit lijfelijk tegen het lijf gelopen maar onze Putsch en zijn soortgenoot die zich regelmatig op het plat dak aan de andere kant van onze cour laat zien zijn zich elkaars aanwezigheid zeer bewust: ze kunnen elkaar in de zomerhitte urenlang vanop afstand luierend liggen bestuderen….

Uitleg voor Vlaamse lezers

O ja, dat van Zeeuwind moet ik voor mijn Vlaamse lezers een beetje toelichten vermits ik ontdekt heb dat veel ervan niet zo vertrouwd zijn met de benaming van inwoners van Zeeland: die worden Zeeuwen genoemd, niet Zeelanders.

Luchtvaartmaatschappijtje oprichten?

Het verbaast me eigenlijk dat er geen Bulgaarse luchtvaartmaatschappij is die (ik leg er bij dezen mijn © op) Bulgairian heet. Bulgairian. Snapt u ’m? Ik vind het een sterke naam. Een prachtvondst, waar ik nu aan moet denken, heb ik – jammer genoeg bedacht ik die niet – altijd de naam van een firma in Zeeland die windmolenparken aanlegt gevonden: Zeeuwind. Daar kan ik nou echt jaloers op zijn: geen Zeewind maar Zeeuwind. Fabelhaft!

Soms is het zelfs nodig

“Nooit mag men liegen: nochtans is het soms goed, en zelfs noodig, de waarheid met voorzichtigheid te verzwijgen.” Hè, héérlijk die ouderwetsche souplesse van de Onderwijzingen over de Christelijke Leering naar den Mechelsen Catechismus, uit 1905….

Niets voor Spanjaarden

De wielernaslagwerken weer eens doorbladerend viel het me op dat de grote voorjaarskoersen Ronde van Vlaanderen en Parijs-Roubaix nog nooit (lees: nóóit) door een Spanjaard zijn gewonnen. Klaarblijkelijk zijn kasseien niets voor Spanjaarden. Slechts twee keer werd een beetje deftige wedstrijd in onze gewesten zegevierend door een Spaanse coureur afgesloten: Gent-Wevelgem in 2008 door Oscar Freire (foto) en de Omloop Het Nieuwsblad in 2010 door Juan Antonio Flecha. Tot zover dit Gemengd Bericht.

Vroeger dan gewoonlijk

Lichtval is geen statisch gegeven, dat weet ik natuurlijk best. Toch kan ik overvallen worden door een kleinschalige verrassing wanneer ik de Hertog Jankapel, de beelden van Albert Szukalski en de torens van de Sint-Joriskerk hier om de hoek in zachtere tinten voor me heb als ik die op weg naar de bakker vroeger dan gewoonlijk (het was pas zeven uur des ochtends) passeer.

Op Versindaba

In Stellenbosch in het verre Zuid-Afrika, waar het exact zo laat is als bij ons, plaatste hoofdredactrice Marlies Taljard vier van mijn gedichten op het onvolprezen Versindaba. Hierboven een zelfportret van Lovis Corinth in zijn atelier in München, voor het geval u zich af mocht vragen naar wie ik in Onvervreemdbaar verwijs.

https://versindaba.co.za/2026/07/13/bert-bevers-onvervreemdbaar/

https://versindaba.co.za/2026/07/13/bert-bevers-op-tijd/

 

https://versindaba.co.za/2026/07/13/bert-bevers-in-het-hinterland/

 

https://versindaba.co.za/2026/07/13/bert-bevers-blauwdruk-voor-tast/

 

Zeelust, graag thuis

De Tall Ships Races prikkelen mijn fantasie: wanneer ik zo gangboord en patrijspoort zie bekruipt me zeelust, de neiging het ruime sop te kiezen. Maar ik doe het niet. Ik ben veel te graag thuis.

Leuke woorden

Babka, coprofaag, doejong, grombaard, inklapindicator, katzbalger, lamijne, madhoen, napper, oneet, poenka, stulpkorf.

Groter voorgesteld

Een van de bijzondere schepen die in het kader van de Tall Ships Race 2026 aanmeerden in Antwerpen is de Vera Cruz, een Portugese replica op ware grootte van een karveel. Dat heb ik altijd een tot de verbeelding sprekend scheepstype gevonden, en ik ken het al sinds ik mijn jongensencyclopedie Ik weet het grondig bestudeerde. Columbus gebruikte karvelen toen hij koers zette naar wat De Nieuwe Wereld bleek. Zo’n karveel had ik me op basis van het plaatje uit Ik weet het toch heel wat groter voorgesteld. Ik weet niet hoe het met ú zit, maar hoewel ik zeebenen heb zou ik op zo een klein schip echt de Atlantische Oceaan niet op durven….