Leuke nutteloze weetjes

Zomaar twee volkomen nutteloze maar leuke weetjes. Willie Watson was Engels cricketinternational. Hij was echter dubbel getalenteerd want Willie Watson was óók Engels vóetbalinternational. Dát kunnen niet veel mensen zeggen. Wat ik ook nog even kwijt wil: niet alleen de vader van de sympathieke Club Brugge-aanvaller Romeo Vermant, Sven, speelde voor Club Brugge maar ook Romeo’s grootvader (op de kleurenfoto)  én overgrootvader kwamen voor Club Brugge uit! Vier generaties die in het eerste elftal van een en dezelfde club speelden, ook dat is heel bijzonder.

"Hè, lekker!"

Normaliter word ik voor een zonderling aangezien wanneer ik vertel dat ik een liefhebber van regen ben, maar na deze bespottelijk droge en hete zomer meen ik medetrampassagiers vaker “Hè, lekker!” te zien denken als ze zien hoe frisse vette druppels tegen het raam kletteren….

Verbazingwekkend bouwen

Ik blijf het uiterst verbazingwekkend vinden hoe spinnen webben bouwen. Waar beginnen ze in vredesnaam? En hoe kan het dat ze in het niéts van die draden kunnen spannen? Ik zie ook nooit spinnen begínnen met weven. Zo'n web ís er gewoon ineens.... 

Uit de kast (CLXXI): Peter Nijmeijer

Eens in de maand ga ik voor deze rubriek met de ogen dicht voor mijn poëziekast staan om daar een willekeurige bundel uit te nemen. Deze keer is dat De lippen van Max Ernst van Peter Nijmeijer (Fizz Subvers Press, Alkmaar, 1974), waaruit ik bladzijde 37 met daarop peckham rye 1970 opensloeg:

van verre kusten deze
tafel zend ik wilde
enthousiaste briefjes naar jou
die in een kale lege witte kamer

zonder kachel naakt zit weg
te kwijnen, van een zondig
leven droomt

en af en toe je schaars
geheugen op een tape zet.

Onderweg met de tram: Lijn 107 in Essen

In het Ruhrgebied onderhoudt Lijn 107 de verbinding van Gelsenkirchen Hauptbahnhof over de Trabrenbahn en Essen Hauptbahnhof naar Bredeney en vice versa:

https://www.youtube.com/watch?v=XGhjht5AMQA

Eindelijk!

Naar men zegt snakken de meeste kinderen dikwijls naar vakantie, maar dat heb ik nooit gehad. Ik ging immer graag naar school en herken me dus meer in dit gezelschap waarvan ik me zo voorstel dat het juichend het nieuwe leerjaar begroet.

Late titels

Luister weer eens naar The Alternative Way, de eerste grote hit van Anita Meyer. Het is een duet met Hans Vermeulen, die het nummer ook schreef. Ineens valt me iets eigenaardigs op: pas de allerlaatste woorden van de tekst van het liedje zijn de titel: The Alternative Way. Dat hoor je niet dikwijls, dat de titel zo láát opduikt. Momenteel schiet me als ander voorbeeld alleen Virginia Plain van Roxy Music te binnen.

Verwaarloosbaar klein

De computers waren al uitgeschakeld. Maar gelukkig ben ik van een generatie die nog iets op kan zoeken in bóeken. Wilde even zeker weten of het Engels voor ijsvogel, zoals ik des middags stellig had beweerd tegen een vriend, kingfisher is. Sloeg het Van Dale Groot Woordenboek Engels-Nederlands op de bladzijden 816-817 (linksboven kinetic, rechtsonder kitchen) open! Tien minuten later hadden we het over die innemende acteur John Goodman. Hoe oud die is. Ongeveer onze leeftijd? Pakte Halliwell's Who's Who In The Movies? uit de kast, en klapte de pagina's 168-169 (linksboven Goldoni, Lelia, rechtsonder Gordon, Ruth) open. Wiskunde is een bij mij eerder zwak ontwikkelde kunde maar ik weet zéker dat de kans om binnen tien minuten twee keer op exact de juiste bladzijde terecht te komen in een fors boek klein is, verwaarloosbaar klein….

Uit een stadje in de heuvels

Soms kom ik op mijn website een link tegen waaraan ik al lang niet heb gedacht. Zoals nu die naar mijn cyclus Gedichten uit een stadje in de heuvels. Tijd om die weer eens onder de aandacht te brengen:

http://stadjeindeheuvels.blogspot.com/

Wezenlijk anders

Kwam twee foto’s tegen die me in herinnering brachten hoe we vroeger qua geluidsdragers toch wezenlijk anders muziek consumeerden dan in deze tijd waarin we haar via cd’s beluisteren of, nog veel moderner, via YouTube of zogenaamde streaming-diensten als Spotify.

Onwaarschijnlijke maaltijd

Merkwaardig toch hoe een stripverhaal onze conceptie van een periode in de geschiedenis kan beïnvloeden: in Asterix de Galliër en de vele vervolgalbums zien we Asterix en Obelix (en hun stamgenoten) zich om de haverklap te goed doen aan everzwijn. Bovendien is Obelix menhirhouwer. Nu blijkt een aantal details uit deze verhalen historisch incorrect: de oude Galliërs droegen niet alleen geen broekriemen maar bretels, evenmin vervaardigden ze menhirs. Die lagen al in Bretagne lang voordat de Kelten er kwamen wonen. Het meest frappant: de oude Galliërs beschouwden wilde zwijnen als heilige dieren! Dat Galliërs everzwijnen aten is dus net zo onwaarschijnlijk als de kans dat je een Indiër een koe ziet slachten....

Stalen schoonheid

Met techniek heb ik niet echt iets, maar af en toe manifesteert er zich een soort stalen schoonheid die ik toch wel kan waarderen. Dit industrieel erfgoed langs de Rijnkaai bijvoorbeeld. Die historische hijskranen vormen een bijzonder ensemble.

De juiste klemtóón

Realiseerde me weer hoe moeilijk het soms voor niet-Nederlandstaligen moet zijn om de accenten juist te zetten in onze taal: stel dat je zin krijgt om een sonnetje te schrijven over het zonnetje. Leg maar eens uit aan iemand die het Nederlands niet van huis uit machtig is dat het sonnétje is maar niet zonnétje (of omgekeerd wel zónnetje maar niet sónnetje). Tot zover deze door de zonneschijn in gang gezette overpeinzing.

Vergeten juweeltje

Zwervend op het wereldwijde web kwam ik About tegen, een album uit 1968 van het sprankelende bandje Grapefruit. Een vergeten juweeltje. Wat een aanstekelijke melodieën allemaal, welk een fijne arrangementen en harmonieën, lekker gezongen en smakelijk gespeeld. Zó hoort popmuziek voor mijn oren nog steeds te klinken. Oorwurm van dienst hic et nunc: You’re bringing me down Dear Delilah. About is gewoon te beluisteren via YouTube. Warm aanbevolen!

Gracieus trouw

Zo bijna exotisch gracieus, en je hoeft er niet eens voor naar de Zoo. Wat een ongelooflijk mooie vogels zijn toch de zwanen. Ze zijn elkaar ook levenslang trouw.

Cinema Trivia: Broer en zus bij Robin Hood

Actrice Jane Asher (80 ondertussen) was aanvankelijk vooral bekend als de verloofde van Paul McCartney. Haar broer Peter (inmiddels 82) werd beroemd als helft van het duo Peter & Gordon met hits als A World Without Love, Woman, True Love Ways en Lady Godiva, en later als briljant producer van albums van onder meer James Taylor en Linda Ronstadt. Voorafgaand aan dat alles was hij als jongetje echter ook nog acteur. Zo dook hij in 1955 op in The Talking Head, een aflevering uit de reeks Colonel March Of Scotland Yard, waarin hij tegenover Boris Karloff stond en in 1956 (met zijn zusje) in Children Of The Greenwood uit de serie Robin Hood. Die programma’s haalden destijds hier nooit het scherm, maar het wereldwijde web bewaart ze netjes….

https://www.youtube.com/watch?v=JLDaYteWegU

https://www.youtube.com/watch?v=gQHnm7EgaWc

Leuke woorden

Antimoon, blimp, divette, eegde, fazel, geode, hamspoen, idist, kwanza, lidhauw, merkeldag, naroem, omzitters, rakleuver, skyr, tontine, zwilk.

Welk een diversiteit!

Het Duits en het Nederlands hebben veel verwantschap, maar een klaproos is géén Klapfrose.  Klatschmohn klinkt evenwel een beetje vertrouwd. Het valt me op dat een klaproos in veel talen echt volledig anders heet: valmue (Deens), poppy (Engels), unikko (Fins), coquelicot (Frans), paparoena (Grieks), rosolaccio (Italiaans), mak (Pools), amapola (Spaans) en gelincik (Turks). Welk een diversiteit!

Alweer verdwenen

Wát een geweldige uitvinding vond ik als cinefiel de videorecorder destijds toch. Voortaan kon je zomaar wanneer je dat wilde thuis films bekijken en herbekijken, terug- en vooruitspoelend. Toen deze reclame in 1975 verscheen had vrijwel niemand een idee wat voor machine dat betrof. Wij hadden niet heel veel later ook een Betamax. Als ik het me juist herinner kostte een lege Betamax-videoband in de jaren tachtig ƒ 25. Jaja kinders, de tijden zijn veranderd!

Weer wat geleerd

Toen ik tegen onze taxichauffeur zei dat hij vergeten was zijn gordel om te doen vertelde hij ons dat hij dat niet hóeft. Een taxichauffeur mág zijn gordel om doen, maar is dat niet verplicht om voldoende bewegingsvrijheid te hebben mocht de situatie in zijn wagen daarom vragen. De keuzevrijheid geldt echter alléén wanneer hij passagiers heeft. Dat wist ik niet.

Haarloze stukjes poot

Putsch Bevers, heertje op leeftijd, was voor onder meer nazicht op zijn nieren voor een medische controle bij de dokter. Toen hij uit zijn roesje ontwaakte zat er op elk van zijn voorpootjes een kale plek, geschoren voor bloedafname en infuus. Hij is weer thuis en stelt het wel, maar we kijken natuurlijk nog wel een poosje tegen die vreemde haarloze stukjes poot aan….

Geen invloed op Amerikanen

Wat popmuziek betreft heb ik altijd een voorkeur voor de Britse gehad. Uit de Nieuwe Wereld wisten en weten veel minder artiesten me te boeien. Ineens realiseer ik me wat daar vermoedelijk aan ten grondslag ligt: beschaafde Europeanen van mijn generatie groeiden voor The Beatles er waren op met Cliff Richard & The Shadows. Letterlijk álle Europese gitaristen van enige betekenis, zélfs die van The Beatles, zeggen zwaar beïnvloed te zijn door Hank B. Marvin en diens unieke geluid. Vermits The Shadows nimmer succesvol zijn geweest aan de andere kant van de oceaan is er geen Amerikaanse gitarist die zegt begonnen te zijn na het horen van Hank B. Marvin. En dat heb ik daar waarschijnlijk altijd al aan af gehoord….

Nog steeds herkenbaar

Ik ben weer eens bezig in Getijden van Prudentius in de vertaling van Louis van de Laar, oud-burgemeester van mijn moederstad Bergen op Zoom. In de inleiding wordt Caesaraugusta genoemd als een van de mogelijke geboorteplaatsen van Prudentius. Caesaraugusta betekent in het Latijn Keizer Augustus. Caesaraugusta werd in de loop der tijd Zaragoza, en wie een beetje moeite doet kan in de klank van die nieuwe naam nog steeds de oude herkennen….

Uit de muur?

De Belgen volledig vreemd en door hen in Nederland met afgrijzen gadegeslagen is de automatiekwand. Veel lager kunnen in hun ogen culinaire eigenaardigheden niet zakken. Al erg lang woon ik tussen de beschaafde Belgen, maar af en toe – slechts héél af en toe, maar toch – bekruipt me plots nog een kortstondig verlangen naar een rundvleeskroket uit zo’n muur….

Woeak

Mocht u zich afvragen wat twee wandelstokken die op een schedel geslagen worden voor geluid maken dan is dit wellicht een nuttig Gemengd Bericht: Woeak.

Ballustrada veertig

Bij de post de jongste Ballustrada. Kloeke editie ter gelegenheid van het 40-jarig bestaan van dit dappere literaire tijdschrift: 188 bladzijden! Op de nummers 69 en 70 staan mijn Aantekeningen uit het theater. Ik verkeer in goed gezelschap, want in deze Ballustrada staat ook vers werk van onder anderen Tijs van Bragt, Chrétien Breukers, Philippe Cailliau, Hendrik Carette, Emma Crebolder, Job Degenaar, Ingmar Heytze, Wim Hofman, Anton Korteweg, Yvonne Né, Jabik Veenbaas en Rien Vroegindeweij.

Waarom marcheren?

Af en toe duiken er op YouTube van die merkwaardige filmpjes op van letterlijk hónderden eenden die in gesloten formatie over straat marcheren. Een komisch maar toch ook uitermate merkwaardig verschijnsel want eenden zijn vogels en vogels kunnen vliégen. Waarom zouden ze in vredesnaam marchéren?

Geen fysiek contact

Boeiende opmerking van Johan Boskamp: in voetbal kun je gelijkspelen, in andere sporten (noem maar wat: basketbal, tennis, wielrennen) gaat het om wínnen! Nooit zo bij stil gestaan eigenlijk. Ook niet bij het gegeven dat volleybal de enige teamsport is waarbij er geen fysiek contact is….

Ponton krijgt vorm

Enige tijd geleden vroeg ik me af of die houten terrasvormige constructie waarmee ze in het Stadspark in de weer zijn een permanente zou zijn en ja hoor: De noord-oostzijde van de Stadsparkvijver krijgt een ponton op de oever en boven het water. Deze toegankelijke houten constructie moet een nieuwe verblijfsplek worden om te genieten van het park en de vijver. 

https://meergemengdeberichten.blogspot.com/2026/06/terras-in-de-maak.html

Soentjies blaas uit nagtreine

De Zuid-Afrikaanse dichter Bernard Odendaal leerde ik kennen op een poëziemanifestatie in Tilburg. Bij die gelegenheid werd deze foto gemaakt, waarop van links naar rechts Martin Beversluis, Desmond Painter, Bernard, Carina van der Walt, Annelie David, ik en Fleurs du mal-hoofdredacteur Jef van Kempen staan. Bernard zette Weg, een gedicht dat ik schreef bij het heengaan van de dichter Wilfried Adams, naar het Afrikaans om. Ik kwam die vertaling weer eens tegen, en uiteraard ben ik daar nog immer fier op. In het bijzonder op de vertaling van ongezien zoals kushandjes uit nachttreinen, een beeld dat ongesiens soos soentjies blaas uit nagtreine werd. Is dat niet wonderschoon?

Anderstalige rietjes

Zomaar eens nagekeken hoe een rietje in andere talen heet: sugerør (Deens), Strohhalm (Duits), straw (Engels), paille (Frans), cannuccia (Italiaans), słomka (Pools), pajita (Spaans), brčko (Tsjechisch) en körüklü pipet (Turks). Tot zover dit Gemengd Bericht.

Bescheiden aangeprezen

Hoe bescheiden prees Google zich nog aan op het einde van de twintigste eeuw. 27 jaar geleden toch slechts, maar je kunt je een Google-loze wereld eigenlijk al niet meer voorstellen. Reward them with a visit is vermoedelijk een van de massaalst opgevolgde aanbevelingen van 1999.

Trots op uitvinding

Dit vind ik een fraai doek. De man die daar zo zelfverzekerd naar de portretschilder keek was Augustus Siebe (1788-1872). U hoeft het uzelf niet euvel te duiden wanneer u niet weet wie dat was, maar Augustus Siebe was de bedenker en constructeur van de duikhelm. En daar was hij fier op. Vandaar dat hij zich zo stralend met zijn uitvinding voor het nageslacht liet vastleggen.

Bijna aaibaar (97)

 

Sprookjesstad

Steeds meer ben ik er van overtuigd dat je karakter mee wordt bepaald door de omgeving waarin je opgroeit. Dat je anders tegen de dingen aankijkt wanneer je in een nieuwbouwwijk in een jonge gemeente geboren bent. Ben blij dat ik het levenslicht zag in een oude stad, waar de geschiedenis op elke straathoek voelbaar is. Deze oude foto’s tonen het buurtje waar mijn vroege jongensherinneringen liggen. Ik had toen ik klein was wel eens het idee dat ik in een sprookjesstad woonde….

Uit de kast (CLXX): Albert Hagenaars

Eens in de maand ga ik voor deze rubriek met de ogen dicht voor mijn poëziekast staan om daar een willekeurige bundel uit te nemen. Deze keer gaat het iets anders. Ik ben met open ogen aan het controleren of ik straks na lezing ervan bij de H nog plaats heb voor de gloednieuwe 480 bladzijden omvattende bloemlezing Ramkoers – Gedichten 1979-2026 van mijn maat Albert Hagenaars. Daaruit sloeg ik, dat wel met de ogen toe, bladzijde 123 op met daarop Ultima Thule:

Het maakt zich langzaam los, onttrekt
de ik aan het gedicht in wording
over wat hem nogmaals ontglipt;

wordt beeld van werkelijkheid, af-
druk in zich op een aan anderen
voorbijgaande taal openende vorm.

Hij laat het gaan, verliest dit ontgaan,
bekommert zich niet meer om alle vragen,
vanuit de verte nog begaan,

ontvouwt zich, van alle pose ontdaan,
in wat men hem daarbuiten nog ontzegt.
Berust geheel en al, in deze tekst.

Bloemen en bolsters

Het is volop zomer, maar in de kastanjes zijn nu de eerste bolsters al te zien. En de clematis op ons balkon heeft er met deze hitte zin in en komt gewoon nog een keer met bloemen op de proppen.

Kleine okapi's worden groot

Ja, ook kleine okapi’s worden groot. En rap ook: hier zie je Bayo, nochtans pas drie maanden jong want begin april geboren, in de Zoo van Antwerpen met zijn moeder Zaïre. Nog even en hij is net zo groot als zijn moeder.

Verbazingwekkend ver

Van sommige initiatieven word ik alleen bij het horen van de benaming ervan al vrolijk. Neem het Wereldkampioenschap Kersenpitspugen. Het bestaat wérkelijk: in het niet zo ver over de oostgrens gelegen Düren organiseren ze tijdens de Annakermis altijd het Weltmeisterschaft Kirschkernweitspucken. MoMa wijdde er een kleine reportage aan, en het is verbazend hoe ver een kersenpit weggespuugd kan worden….

https://www.youtube.com/watch?v=MflfIll1UBM

 

Oei....

Ze opperde het omdat op onderstaande foto's de aanduiding BEF ontbreekt, en het zal vermoedelijk nog wel eventjes duren maar volgens Geertje kómt er een tijd dat een portie mosselen frites effectief 80 éuro kost, en dat je voor een pintje € 15 moet neertellen….

Vergeten prijzen

Je staat er pas bij stil dat inflatie zich sluipenderwijs manifesteert wanneer je oude prijzen ziet. Kwam in een documentaire uit 1974 tarieven tegen waar we nu alleen maar van kunnen drómen: een portie mosselen met frites kostte destijds 80 francs. Dat zou € 1,98 zijn geweest. En kijk eens naar de prijzen van een pintje: voor een Stella betaalde je Bef 15. Dat was omgerekend € 0,37. Das war einmal….