Eens in de maand ga ik voor deze rubriek met de ogen dicht voor mijn poëziekast staan om daar een willekeurige bundel uit te nemen. Deze keer is dat Pijn en puin verdwenen – Jonge Vlaamse estetische [sic] poëzie, een door Werner Cranshoff samengestelde bloemlezing (Marnix Pocket, Manteau, Brussel, 1965), waaruit ik bladzijde 73 met daarop Gedicht in Barmouth van Nic van Bruggen opensloeg:
Het oog om oog ontgaan van liefde
kent de luister van het lichaam net,
maar hoor hoe de zon het vonnis bezingt
van deze nachtelijke omhelzing.
En zie hoe het licht in haar klimt
als een trage kleur,
hoe ik de lucht bewoon zuinig
als een engel en zedig als de zee.
.jpeg)
