Kleurrijke toespijs

Mijn voorkeur gaat uit naar de filet d’Anvers en de rosbief maar die belet niet dat ik met plezier kan bestuderen wat er zoal in aspic wordt vervaardigd, en door welke toespijs er zoal spek wordt gelardeerd. De vitrine van de afdeling charcuterie wordt er alleszins kleurrijk van.

Jongleur met fragmenten

Tijd om mijn Dode dingen zijn langzaam weer eens te belichten. Dat dacht ik toen ik teruglas wat Erick Kila hier ooit over schreef: “Bert Bevers’ door cinema geïnspireerde gedichten brengen poëtisch avontuur op hoog niveau. In de cyclus Dode dingen zijn langzaam, geschreven onder invloed van Terry Gilliam’s Tideland, is de dichter een jongleur met fragmenten (film)tekst. In een warreling van dialoogachtige zinnen ontstaan magie en mysterie. Let wel: het gaat om een autonoom dichtwerk naast de film.”

https://turfland.blogspot.com/

Geen vrede maar een zwaard

Je kunt er vele kanten mee uit. Het is dus wel begrijpelijk dat velen zich nog immer tot exegese van de Bijbel aangetrokken voelen. Dat dacht ik toen ik, er weer eens doorheen bladerend, bleef haken aan Mattheus 10:34. De algemene gedachte is dat Jezus ons alleen maar over naastenliefde en vrede predikte, maar neen: “Denk niet dat ik op aarde vrede ben komen brengen. Ik ben geen vrede komen brengen, maar een zwaard.”

Whisky in het zonneke

Ik sluit niet uit dat zelfs verstokte geheelonthouders goesting krijgen in een nipje whisky als ze het zonneke zo op de Chivas Regal zouden zien schijnen als op ons drankkastje het geval is.

Een ervaren jongeman

Een foto uit de oude doos. Hier roei ik, mijn snor nog ros, op de Cam. Achter me zie je iemand punteren. Hetgeen niet zo eenvoudig is als het lijkt. Herinner me dat ik in de lach schoot toen ik een jongeman passeerde die maar niet van de wal loskwam en alsmaar rondjes bleef draaien. Toen ik naar hem knipoogde zei hij: “It's allright. I'm experienced. I've been doing this for 25 minutes now....”

Opperste concentratie

Bij het pakken van iets anders kwam ik in een la weer de speelgoedmuis tegen die ik kocht toen we Putsch in huis namen maar waarnaar hij nooit om heeft gekeken. Eens kijken of hij er ondertussen wel interesse in had. Verbazend hoe láng een poes in opperste concentratie naar een potentiële ‘prooi’ kan blijven staren. Het duurde wel drie minuten vooraleer hij de nepmuis van de bank mepte….

Leuke nutteloze weetjes

Zomaar twee volkomen nutteloze maar leuke weetjes. Willie Watson was Engels cricketinternational. Hij was echter dubbel getalenteerd want Willie Watson was óók Engels vóetbalinternational. Dát kunnen niet veel mensen zeggen. Wat ik ook nog even kwijt wil: niet alleen de vader van de sympathieke Club Brugge-aanvaller Romeo Vermant, Sven, speelde voor Club Brugge maar ook Romeo’s grootvader (op de kleurenfoto)  én overgrootvader kwamen voor Club Brugge uit! Vier generaties die in het eerste elftal van een en dezelfde club speelden, ook dat is heel bijzonder.

"Hè, lekker!"

Normaliter word ik voor een zonderling aangezien wanneer ik vertel dat ik een liefhebber van regen ben, maar na deze bespottelijk droge en hete zomer meen ik medetrampassagiers vaker “Hè, lekker!” te zien denken als ze zien hoe frisse vette druppels tegen het raam kletteren….

Verbazingwekkend bouwen

Ik blijf het uiterst verbazingwekkend vinden hoe spinnen webben bouwen. Waar beginnen ze in vredesnaam? En hoe kan het dat ze in het niéts van die draden kunnen spannen? Ik zie ook nooit spinnen begínnen met weven. Zo'n web ís er gewoon ineens.... 

Uit de kast (CLXXI): Peter Nijmeijer

Eens in de maand ga ik voor deze rubriek met de ogen dicht voor mijn poëziekast staan om daar een willekeurige bundel uit te nemen. Deze keer is dat De lippen van Max Ernst van Peter Nijmeijer (Fizz Subvers Press, Alkmaar, 1974), waaruit ik bladzijde 37 met daarop peckham rye 1970 opensloeg:

van verre kusten deze
tafel zend ik wilde
enthousiaste briefjes naar jou
die in een kale lege witte kamer

zonder kachel naakt zit weg
te kwijnen, van een zondig
leven droomt

en af en toe je schaars
geheugen op een tape zet.

Onderweg met de tram: Lijn 107 in Essen

In het Ruhrgebied onderhoudt Lijn 107 de verbinding van Gelsenkirchen Hauptbahnhof over de Trabrenbahn en Essen Hauptbahnhof naar Bredeney en vice versa:

https://www.youtube.com/watch?v=XGhjht5AMQA

Eindelijk!

Naar men zegt snakken de meeste kinderen dikwijls naar vakantie, maar dat heb ik nooit gehad. Ik ging immer graag naar school en herken me dus meer in dit gezelschap waarvan ik me zo voorstel dat het juichend het nieuwe leerjaar begroet.

Late titels

Luister weer eens naar The Alternative Way, de eerste grote hit van Anita Meyer. Het is een duet met Hans Vermeulen, die het nummer ook schreef. Ineens valt me iets eigenaardigs op: pas de allerlaatste woorden van de tekst van het liedje zijn de titel: The Alternative Way. Dat hoor je niet dikwijls, dat de titel zo láát opduikt. Momenteel schiet me als ander voorbeeld alleen Virginia Plain van Roxy Music te binnen.

Verwaarloosbaar klein

De computers waren al uitgeschakeld. Maar gelukkig ben ik van een generatie die nog iets op kan zoeken in bóeken. Wilde even zeker weten of het Engels voor ijsvogel, zoals ik des middags stellig had beweerd tegen een vriend, kingfisher is. Sloeg het Van Dale Groot Woordenboek Engels-Nederlands op de bladzijden 816-817 (linksboven kinetic, rechtsonder kitchen) open! Tien minuten later hadden we het over die innemende acteur John Goodman. Hoe oud die is. Ongeveer onze leeftijd? Pakte Halliwell's Who's Who In The Movies? uit de kast, en klapte de pagina's 168-169 (linksboven Goldoni, Lelia, rechtsonder Gordon, Ruth) open. Wiskunde is een bij mij eerder zwak ontwikkelde kunde maar ik weet zéker dat de kans om binnen tien minuten twee keer op exact de juiste bladzijde terecht te komen in een fors boek klein is, verwaarloosbaar klein….

Uit een stadje in de heuvels

Soms kom ik op mijn website een link tegen waaraan ik al lang niet heb gedacht. Zoals nu die naar mijn cyclus Gedichten uit een stadje in de heuvels. Tijd om die weer eens onder de aandacht te brengen:

http://stadjeindeheuvels.blogspot.com/

Wezenlijk anders

Kwam twee foto’s tegen die me in herinnering brachten hoe we vroeger qua geluidsdragers toch wezenlijk anders muziek consumeerden dan in deze tijd waarin we haar via cd’s beluisteren of, nog veel moderner, via YouTube of zogenaamde streaming-diensten als Spotify.

Onwaarschijnlijke maaltijd

Merkwaardig toch hoe een stripverhaal onze conceptie van een periode in de geschiedenis kan beïnvloeden: in Asterix de Galliër en de vele vervolgalbums zien we Asterix en Obelix (en hun stamgenoten) zich om de haverklap te goed doen aan everzwijn. Bovendien is Obelix menhirhouwer. Nu blijkt een aantal details uit deze verhalen historisch incorrect: de oude Galliërs droegen niet alleen geen broekriemen maar bretels, evenmin vervaardigden ze menhirs. Die lagen al in Bretagne lang voordat de Kelten er kwamen wonen. Het meest frappant: de oude Galliërs beschouwden wilde zwijnen als heilige dieren! Dat Galliërs everzwijnen aten is dus net zo onwaarschijnlijk als de kans dat je een Indiër een koe ziet slachten....

Stalen schoonheid

Met techniek heb ik niet echt iets, maar af en toe manifesteert er zich een soort stalen schoonheid die ik toch wel kan waarderen. Dit industrieel erfgoed langs de Rijnkaai bijvoorbeeld. Die historische hijskranen vormen een bijzonder ensemble.

De juiste klemtóón

Realiseerde me weer hoe moeilijk het soms voor niet-Nederlandstaligen moet zijn om de accenten juist te zetten in onze taal: stel dat je zin krijgt om een sonnetje te schrijven over het zonnetje. Leg maar eens uit aan iemand die het Nederlands niet van huis uit machtig is dat het sonnétje is maar niet zonnétje (of omgekeerd wel zónnetje maar niet sónnetje). Tot zover deze door de zonneschijn in gang gezette overpeinzing.

Vergeten juweeltje

Zwervend op het wereldwijde web kwam ik About tegen, een album uit 1968 van het sprankelende bandje Grapefruit. Een vergeten juweeltje. Wat een aanstekelijke melodieën allemaal, welk een fijne arrangementen en harmonieën, lekker gezongen en smakelijk gespeeld. Zó hoort popmuziek voor mijn oren nog steeds te klinken. Oorwurm van dienst hic et nunc: You’re bringing me down Dear Delilah. About is gewoon te beluisteren via YouTube. Warm aanbevolen!