Eens in de maand ga ik voor deze rubriek met de ogen dicht voor mijn poëziekast staan om daar een willekeurige bundel uit te nemen. Deze keer is dat Wachtwoorden – Verzamelde gedichten van Anneke Brassinga (Bezige Bij, Amsterdam, 2015), waaruit ik bladzijde 125 met daarop Gras opensloeg:
Bezaaid met geluk de klinkervloer
waar ik kniel en in donker tast.
Het waterglas vloog uit mijn handen
alsof een god verscheen, op slag
verdween. Alles is nat; was dit
het blinkend gras en ik het kind
dat zocht een verloren vergroot-
glas, scherven nog niet lezen kon.
.jpg)
