Afzonderingen

Op Afzonderingen verzamel ik de gedichten die ik schrijf bij ondertitels van sommige films. Af en toe neem ik daar kleine dialogen uit, of isoleer ik zinnen. Levert somtijds verrassende resultaten op:

https://afzonderingen.blogspot.com/

Vergeten liedje

Nou kan ik toch al dik een halve eeuw uit Radar Love van Golden Earring The radio’s playing some forgotten song / Brenda Lee’ Coming On Strong meezingen, maar ik heb eigenlijk nog nooit naar dat vergeten liedje geluisterd. Dat moest er maar eens van komen. Brenda is er ondertussen 81….

https://www.youtube.com/watch?v=FjX61f4qrDg

Hè, bah....

Het liefst heeft Putsch de kippenpaté van Sheba. Af en toe neem ik van hetzelfde merk ook wel eens een blikje gegarneerde kippenstukjes mee. Daar zitten ook wat doperwtjes en kleine stukjes paprika, tomaat en wortel in. Normaliter eet hij zijn bakje kraakhelder schoon maar van die gegarneerde kippenstukjes laat hij altijd wat van die ‘gezonde’ elementjes liggen….

Ik mis ze nu al

Wanneer ik dezer dagen, zelfs nu ze al weer aan het lengen zijn, mijn wandeling naar de supermarkt maak geniet ik van de besneeuwde daken, de feestverlichting in de straatjes en de lampjes in de bomen. Ik weet dat alles in het  voorjaar anders oogt, maar ik mis ze nu al.

Een uitkomst

Ja ja kinders: vroeger mocht er nog reclame worden gemaakt voor tabak. Shag-, sigaren- en sigarettenproducenten konden hun merken vrijelijk aanprijzen. Er hingen destijds, niet alleen in horecagelegenheden maar ook gewoon op straat, sigarettenautomaten. Een uitkomst voor wie zomaar zonder rookwaar kwam te zitten na sluitingstijd….

Prima slogans

Soms leveren reclamebureaus puik werk af. Kwam een erg sterke slogan tegen voor het sigarettenmerk Chief Whip: Chief Whip op ieders lip! Leuk dubbelzinnig. Een bijzonder mooie reclameleuze heb ik ook immer Drink louter Kabouter gevonden. Tot zover dit Gemengd Bericht.

Uit de kast (CLXIII): Paul Demets

Eens in de maand ga ik voor deze rubriek met de ogen dicht voor mijn poëziekast staan om daar een willekeurige bundel uit te nemen. Deze keer is dat De schaamsoort van Paul Demets (Poëziecentrum, Gent, 2024), waaruit ik bladzijde 75 opensloeg:

Er waren de kauwen die met okkernoten gooiden
op het terras. Op de tegels roffelden schedeltjes
springlevend. De stokroos hield zich staand,
zevenblad kreeg vaste voet. Ik probeerde

de woekering te vatten. De koekoek herhaalde
onverschillig zijn onomatopee. Zo kondigde de regen
zich aan. Wat ik haar voorlas, leek vergeefs
nog te verzamelen voor een nest.

Vanuit vogelperspectief had ik het moeten bekijken:
eromheen draaien
de kringredenering, haar woede daarom
en voor het vallen
de adem in.

Nog steeds niet gewend....

Wanneer de weervrouw zegt “Er wordt sneeuw verwacht in het zuiden van het land.” dan maakt mijn hart een sprongetje. Maar dan volgt al snel het moment dat ik me realiseer dat ik weliswaar geboren en getogen ben in het zuiden van een land maar dat dat Nederland was en dat ik nu al decennia in het nóórden van een land woon en dat dat België is. Dat soort dingetjes blijft toch wennen….

Veel geluk in 2026!

 

Achterstevoren

“De Bijbel is het raarste boek. Hij zit achterstevoren. Hij begint waar hij op had moeten houden. ‘En God zag al wat Hij gemaakt had, en zie, het was zeer goed’: een mooier einde is er niet. In het begin was iedereen gelukkig, op het eind minder. Niks eind goed, al goed. Het bestverkochte boek ter wereld heeft geen happy ending maar een happy start.” In Het menselijk tekort grossiert Midas Dekkers in dergelijke fascinerende beschouwinkjes.

Simpelweg mooi

Hier heeft iemand liefdevol een paar eh, ja wat zijn het eigenlijk?, staan voorzien van een nieuwe verflaag. Mijn kennis van bouwkunde is te gering om er een naam op te kunnen plakken, maar het gaat me om het effect: dit is toch een heus objet trouvé? Kunst zonder als dusdanig bedoeld te zijn? Ik vind het simpelweg móói....

Ochtendsnapshots

Zomaar twee vluchtige opnames van een vroeg ochtendlijk boodschappenrondje: de aanbieding op de afdeling charcuterie, en – met op de achtergrond een nog lege Meir – de graffiti in de tram….

Zuurvrij 49

De tijd vliegt. Ik kan me nog als de dag van gisteren het eerste nummer van Zuurvrij herinneren. Ondertussen zijn de Berichten uit het Letterenhuis toe aan aflevering 49. Er komen weer boeiende onderwerpen aan bod zoals de opmerkelijke loopbaan van Geert van Bruaene, eerste uitbater van het Brusselse kunstenaarscafé Goudblommeke van Papier, en de gecompliceerde verhouding tussen Maurice Gilliams en Lodewijk de Vocht.  Een erg fijne bijdrage in Zuurvrij 49 is, van Karl Scheerlinck, Tussen penseel en publiciteit over (de man op de foto hierboven) Herman Verbaere.

Scheerlinck belicht leven en werk van kunstenaar Herman Verbaere (1905-1993) die tevens reclameschilder was en met zijn vele affiches (jarenlang maakte hij die voor de NMBS) een groot publiek vertrouwd maakte met zijn stijl. Het is fijn dat Het Letterenhuis ook zorgvuldig omgaat met affiches en posters en die deftig archiveert en bewaart. Verbaere maakte beeldschone reclames voor de spoorwegen en allerhande toeristische bestemmingen. Goed dat het werk van die mens eens van onder het stof werd gehaald.

Zie de zon schijnt door de bomen

Het moge dan wel koud zijn, maar in het felle licht is de zonnebril dezer dagen een onontbeerlijke vestimentaire accessoire.

Op drie continenten

Ineens wilde ik zomaar even opzoeken hoeveel Inuit er eigenlijk zijn. Er leven er op drie continenten. In Canada, Denemarken (Denemarken en Groenland), de VS (Alaska) en Rusland (Tsjoekotski) zijn er in totaal zo’n 156.000. Dat is min of meer het inwonertal van Grenoble.

Zalig Kerstmis

 

Leuke kaart

Het is 125 jaar geleden dat deze kaart werd vervaardigd. De geografische en politieke eigenaardigheden van de Oude Wereld worden er karikaturaal op aangegeven. Eigenlijk best jammer dat dergelijke kaarten niet meer worden gemaakt….

Gladgeschoren winnaars

De laatste 105 jaar waren alle winnaars van de Ronde van Vlaanderen gladgeschoren. In 1914 was Marcel Buysse (1889-1939) triomfator en hij droeg een snor, in 1920 mocht Jules Vanhevel (1895-1969, de man hierboven in kleur) zich de beste van Vlaanderens Mooiste noemen en ook hij voerde fier een knevel. Neen, Tom Boonen telt wat mij betreft niet mee. Die had af en toe eerder modieus geen zin om zich te scheren, maar geen bedoelde snor. Tot zover dit Gemengd Bericht.

Spelenderwijs leren

Wie een beetje aan zijn talen wil werken doet er natuurlijk verstandig aan zich in een meertalig land, als België, te vestigen. Want je leert er spelenderwijs hoe bijvoorbeeld je boodschappen in de verschillende landstalen heten….

Bijna aaibaar (90)

 

Elk zeven

In de Benelux is Rotterdam de enige stad met drie professionele voetbalclubs in de hoogste afdeling: mijn club Feyenoord, Sparta en Excelsior. Er zijn echter nog twee steden met drie profclubs in de eerste klasse: Madrid en Praag. In Belgrado heb je er zelfs vijf, en in Londen zéven (Arsenal, Brentford, Chelsea, Crystal Palace, Fulham, Tottenham Hotspur en West Ham United). Maar Londen is niet alleen koploper in deze materie want ook Istanboel heeft niet minder dan zeven profclubs in de Süper Lig: Besiktas, Eyüpspor, Fatih Karagümrük, Fenerbahçe, Galatasaray, Istanbul BB en Kasımpaşa SK.

Vertrouwd

Hakke hakke tuut tuut. Schuintamboer. Fluitefluitefluit. Met wat voor een merkwaardige ‘woorden’ zijn wij van kinds af toch vertrouwd. Singela. Kristalla. En wat te denken van rebusolleke? Als dat al het juiste woord ís, want volgens Wikipedia zijn er vele varianten van zoals rubisolleke, ruben solleke, riebeke solleke, kriebele solke, rubesholleke, remisolleke en riebesolleke….

https://meergemengdeberichten.blogspot.com/2015/03/van-jong-naar-schuin.html

Alsof hij hier altijd al heeft gewoond....

In het begin was hij begrijpelijkerwijze amper zichtbaar want nog onwennig onder de bank in onze bibliotheek maar ondertussen is onze geadopteerde kater op leeftijd Putsch helemaal gearriveerd ten huize Bevers. Hij heeft na 24 dagen zo zijn favoriete plekjes al, en ligt er alsof hij er altijd is geweest….

Ze hadden zussen

In de Bijbel steek je, vermoedelijk om eventuele vragen over mogelijke incestueuze consequenties voor te zijn, over hen niets over op maar Kaïn en Abel hádden zusters: Calmana en Delbora.

Louis Couperus nog immer actueel

“In het leven en ook in de taal zijn nuances alles.” Zo is het, Louis. Goed om zomaar in het midden van Antwerpen te constateren dat Couperus zelfs anno 2025 nog geciteerd, en hopelijk ook gelezen, wordt.

Braziliaanse beelden

In de bijzonder aangename Galerie Verbeeck-Van Dyck aan het Verbindindingsdok Westkaai in Antwerpen is momenteel de tentoonstelling Braziliaanse beelden van Patrick Conrad te zien. De kunstenaar woont tegenwoordig in het verre Porto Alegre, vanwaaruit hij via Facebook laat zien dat zijn creatieve motor nog immer op volle toeren draait. Ik vind, al meen ik hier en daar de tekenzwier van  Lucebert te ontwaren, dat hij een herkenbare eigen stijl heeft. Het is mooi dat zijn omvangrijke recente collageproductie nu ook in levenden lijve te bekijken is.

Mooie neonreclames

Voor van die ouderwetsche neonreclames, in dit geval voor bier in café De Batavier, heb ik immer een zwak gehad. De lampen zijn er overigens ook erg fraai. Eigenlijk zou Le néon van Adamo er hebben moeten klinken uit een jukebox.

Cinema Trivia: Kennismaking

Amuseer me met de lectuur van De aap van Charles Dickens van Don Vitalski, die daarin een hardnekkig cliché uit de wereld wenst te helpen: ‘Het citaat “Me Tarzan, you Jane” klopt eigenlijk niet; in het echt wijst Tarzan eerst naar zichzelf en dan naar zijn geliefde, simpelweg zeggende: “Tarzan. Jane.”’ Goed dat Vitalski deze scène in herinnering brengt. Maar ik heb er ook nog eens naar gekeken, en volgens míj is de volgorde in deze kennismaking juist andersom en luidt ze “Jane. Tarzan.” Om helemaal volledig te zijn: “Jane. Tarzan. Jane. Tarzan. Jane. Tarzan. Jane. Tarzan. Jane. Tarzan. Jane….”

Feestelijke feestzaal

Omdat het er veelal overdruk is met kooplustige slenteraars blijf ik er het liefst zo veel mogelijk weg maar ik moest er een boodschap doen, en daarbij trof het me weer dat de Stadsfeestzaal immer uitermate feestelijk oogt.

Alles hetzelfde

Als jongetje al prefereerde ik regen boven zonneschijn en begreep ik niets van hen die mokkend zaten te wachten tot het droog werd. Ik was het dan ook altijd eens met John Lennon die in 1966 in Rain (de flipside van Paperback Writer) zong I can show you / That when it starts to rain / Everything’s the same / I can show you / I can show you / Rain, I don’t mind. Wat blijft het toch een formidabel nummer….

Momentopname

De nabije cultuurdragers zijn hic et nunc Amarcord van Federico Fellini, Parkscènes van Frans Budé, het Requiem van Orazio Vecchi door Björn Schmelzers Graindelavoix en Braziliaanse beelden van Patrick Conrad.

H.H. ter Balkts gevoel voor verhoudingen

De dichter Harry ter Balkt zaliger nagedachtenis schreef, al dan niet onder het pseudoniem Habakuk II de Balker, een imposant oeuvre bijeen. Gevoel voor dagdagelijkse verhoudingen heeft hij immer behouden, zo moge blijken uit de citaten waarmee zijn bundel  Uier van 't oosten opent: Elektriciens zijn belangrijker dan dichters (Een elektricien) / Elektriciens zijn belangrijker dan dichters (Een dichter).

Sfeervol aangelicht om de krant

Ik loop sowieso altijd al neuriënd om de kranten, maar in deze tijd van het jaar kuier ik nog contenter naar de gazettenwinkel vermits ons buurtje en in het bijzonder mijn wandelroute erdoorheen nu zo sfeervol verlicht zijn.

Lampoweer

Het is dat we weten dat hij er is maar soms kost het echt moeite om de toren van de Onze Lieve Vrouwekathedraal duidelijk te ontwaren. Geertje en ik noemen zulke mistmomenten ‘Lampoweer’ vermits Hubert Lampo in zijn boeken de protagonisten dikwijls in dergelijke meteorologische omstandigheden liet rondwaren.

Uitgestorven?

Zouden er mensen van jongere leeftijd zijn die nog een Rolodex gebruiken? Zo neen: zouden ze weten waar mensen zo’n apparaat vroeger voor gebruikten?

Die Angela....

Angela Trimble is haar werkelijke naam. Later ging ze zich Deborah en nog later Debbie Harry noemen. Maar we kennen haar natuurlijk eerst en vooral als Blondie. Daarvan had ze nog niet echt veel weg op deze oude schoolfoto….

Niet bevorderlijk

Ik stel me zo voor dat de naam van de straat waarin je woont invloed kan hebben op je welbevinden. Het lijkt me uitgaande van die veronderstelling dat het voor neerslachtige zielen niét bevorderlijk is om te wonen in de Eenzaamheidsstraat....

Putsch

Dit is Putsch. Hj is onze nieuwe huisgenoot, een heertje dat al enigszins op leeftijd is. We zijn blij met deze late gezinsuitbreiding. De eerste dagen verstopte hij zich nog wat in het achterhuis, maar gaandeweg leert hij zijn kersverse woning beter kennen. Hij ligt nu al op zijn gemakske op de bank, van waaraf hij alles een beetje in de gaten kan houden.