Tijd om mijn Dode
dingen zijn langzaam weer eens te belichten. Dat dacht ik toen ik teruglas wat Erick Kila hier ooit over schreef: “Bert Bevers’ door cinema
geïnspireerde gedichten brengen poëtisch avontuur op hoog niveau. In de cyclus Dode
dingen zijn langzaam, geschreven onder invloed van Terry Gilliam’s Tideland,
is de dichter een jongleur met fragmenten (film)tekst. In een warreling van
dialoogachtige zinnen ontstaan magie en mysterie. Let wel: het gaat om een
autonoom dichtwerk naast de film.”
.jpg)
