Kepers in afzelia

Soms tref je in verder eerder dorre en saaie teksten ineens iets prikkelends aan. Wat te denken, in een bouwkundig rapport, van Kepers in afzelia? Klinkt dat niet als een fantastische titel?

Verschillende afbakeningen

In Nederland is mijn generatie opgevoed met de herinnering aan ’40-’45. Van zodra ik geschiedenis kreeg vond ik dat al vreemd vermits de oorlog begon in 1939. Zou ’39-’45 dan beter zijn? Niet echt, want in onze contreien vielen troepen van onze oosterburen pas in 1940 binnen. Het hangt af van de nationale geschiedschrijving, zoveel is duidelijk. Want bijvoorbeeld Antwerpen (in september 1944) en Bergen op Zoom (oktober van dat jaar) zouden ’40-’44 kunnen hanteren omdat zij op 31 december 1944 effectief reeds vrij wáren. Ook dit soort afbakeningen is dus relatief, merkt u wel, want in Polen is 1939-1945 de norm, en in Rusland 1941-1945….

Wat een kanjer

De financiële dienst van de gemeente Norwich was er bijtijds bij met het verwerken van gegevens op een computer. Reeds in 1957 schafte de stad in Norfolk zich daartoe een Elliott electronic computer aan. Wat een kanjer was dat!

Tegen het lijf

Altijd aangenaam de door mij bijzonder gewaardeerde Hendrik Carette (dichter van bundels als Winter te Damme & andere minder beroemde gedichten van de jonge meester en Gestolen lucht) weer eens tegen het lijf te lopen. Deze keer troffen we elkaar in de Galerie Verbeeck-Van Dyck ter gelegenheid van de opening van de tentoonstellingen van en rond Patrick Conrad.

Dubbele aanrader

In Galerie Verbeeck-Van Dyck in de Antwerpse Wolstraat 34 en 39 openden vanmiddag twee zeer boeiende tentoonstellingen: Patrick Conrad – Het plastisch werk 1963-2022 (er is een fraaie gelijknamige catalogus bij verschenen) alsmede Pink Poets 50 jaar – Een overzicht. Conrad was samen met Nic van Bruggen† stichter van het illustere genootschap Pink Poets. Behalve dichter, thrillerauteur en cineast is Patrick Conrad (op de onderste foto) natuurlijk ook al jaren beeldend kunstenaar en Verbeeck-Van Dyck presenteert een mooie keuze uit ’s mans eigenzinnige en smaakvolle oeuvre. De exposities zijn (op vrijdag, zaterdag en zondag van 13.00 tot 18.00 uur) te bezoeken tot 1 januari 2023.

Lekker achterkantje

In 1969 bereikte Clover Leaf, een groep uit mijn geboortestad Bergen op Zoom, voor het eerst de hitparade met de debuutsingle Time Will Show. Het was heel erg lang geleden dat ik de achterkant daarvan weer eens beluisterde, en Girl Where Are You Going To? verbaasde me in positieve zin. Wat een intrigerend nummer eigenlijk, met die merkwaardige ritmesprongetjes en dat zeurorgeltje. Het paste helemaal in de psychedelische muziek van het eind van de zestiger jaren….

https://www.youtube.com/watch?v=_rHZQzLTCrs

Hoge achtervolging

Ik heb deze achtervolging op grote hoogte vanaf een bankje op Moeder Aarde een tijdje met belangstelling gade zitten slaan maar het is de vliegmachine links niét gelukt de rechtse in te halen. Tot zover dit Gemengd Bericht.

Dubbele schaduw

Ochtend op de Gemengde Berichten-burelen. Het gebeurt hier bij een bepaalde lichtinval wel vaker, maar ik kan er met mijn beperkte kennis van de fysica nog steeds niet bij hoe één lampenkamp twéé schaduwen kan werpen…..

Het lijkt heel wat....

Zo vanuit de losse pols vanachter de palm gefotografeerd lijkt het heel wat, ons terrastuintje. Het lijkt er alleszins helemaal geen november op….

Erfgoed bij de zuiderburen

Die stripherinnering leverde een aardig speurtochtje op. Toosje Tontel is in onze gewesten nooit een bekend stripfiguur geworden, maar in Frankrijk blijkt ze tot het cultureel erfgoed te behoren. En al lang. Want reeds in 1905 verschenen de eerste belevenissen van Bécassine, haar originele naam, naar een scenario van Jacqueline Rivière getekend door Emile-Joseph-Porphyre Pinchon. Haar avonturen werden vanaf 1959 hervat door tekenaar Jean Trubert, en het was een van diens albums die wij hadden. Hier zul je er met moeite iets van vinden maar in Frankrijk kun je behalve strips met Bécassine ook allerhande afgeleide artikelen kopen. Zo zijn er Bécassinepoppen, en nog maar in 2018 is er zelfs een speelfilm Bécassine in de francofone bioscopen gekomen.  

Een stripherinnering

Een van de etsen van Paula Rego bestuderend vielen me in een hoekje daarvan twee stripfiguurtjes op. Kuifje herkende ik natuurlijk, maar van het meisje met het witte mutsje schoot de juiste naam me maar niet te binnen. Ik dacht aan Treesje, en Truusje maar wist het niet meer. Thuis hadden we een album met een haar avonturen, dat herinnerde ik me duidelijk. Eens vragen of mijn broer het nog wist en ja hoor, Peter duidde haar onmiddellijk: “Dat is Toosje Tontel!” Wat haar voornaam betreft was er dus wel ongeveer iéts bij me blijven hangen.

De moeite waard

Behalve de Tim Van Laere Gallery zijn er in de nieuwe wijk Zuid in Antwerpen nog meer interessante expositieruimtes. De Everyday Gallery bijvoorbeeld, en Gallery Sofie Van de Velde (aan de Léon Stynenstraat 21). In die laatste lopen momenteel twee boeiende tentoonstellingen: A Slipping Glance van Carole Vanderlinden en (vooral) Equivocations van Neo Matloga en Paula Rego van wie respectievelijk grote zwart-witte doeken in collagetechniek, houtskool en inkt en fijnzinnige etsen te bekijken zijn.

Lekker in m'n dammeke....

Noud Jehoel attendeerde me op een persiflage op mijn gedicht Dikke Boom, op het Gouvernementsplein in Bergen op Zoom. Dikke Bòòm is van de hand van Bever Bert. Ik vind het een zeer leuke knipoog in schoon Berregs. Het is eervol je werk zo ‘gecovered’ te zien. En wat een leuke slotregel: om dagge dan lekker in m’n dammeke past. Wunderbar!

https://meergemengdeberichten.blogspot.com/2011/02/dikke-boom.html 

Zonde

Toen de Generaal Capiaumontstraat in Berchem, om alleen deze maar even als voorbeeld te noemen, werd aangelegd was er van automobielen nog geen sprake. Men verplaatste zich minder gemotoriseerd. Wat werd en wordt het karakter van zulke mooie straten toch aangetast door het gegeven dat iedereen zo nodig een eigen wagen voor zijn eigen deur moe(s)t hebben. En dan zijn de meeste auto’s ook nog eens van een treurige onbestemde donkere kleur. Zonde….

Leuke woorden

Amiraal, bifora, droedenvoet, jeup, kuf, luibert, motsoor, neggertje, orebak, purk, schepelzak, tapoen, unjer, vijsting, wiedauw, zijbijter.

Lambertus

Bij het ordenen van mijn archief kwam ik deze aardige bespreking weer tegen van mijn bundel Lambertus van Sint-Omaars beschrijft de wereld. Ik was er blij mee. Wat een zeldzaamheid zijn in kranten artikelen over poëzie de laatste jaren toch geworden. Mocht deze recensie u nieuwsgierig maken dan attendeer ik u er met genoegen op dat deze bundel volledig online beschikbaar is via mijn website:

https://www.bertbevers.com/nieuwlambertus.htm

Liever niet actief

Lees met genoegen Nooit wachten op later, de memoires van mijn oud-stadgenoot Ed Nijpels die van gemeenteraadslid in Bergen op Zoom achtereenvolgens Tweede Kamerlid, fractievoorzitter, minister, burgemeester en commissaris van de koningin (voor mijn Vlaamse lezers: gouverneur) in Friesland werd. Uit zijn Friese periode herinnert hij zich een protocolkwestie: hoe koningin Beatrix bij de opening van het evenement Simmer 2000 niet wilde gaan staan voor het Friese volkslied. Nijpels loste die zaak wel op door er voor te zorgen dat de majesteit éérst het openingswoord kon spreken waarna hij haar terug naar haar zetel begeleidde en zij dus al stónd waarna vervolgens pas het Friese volkslied in werd gezet. Maar hij voegt aan deze herinnering wel fijntjes toe: “De Oranjes stammen weliswaar rechtstreeks af van de Friese Nassaus en niet van Willem van Oranje, zoals veel mensen denken, maar de koninklijke familie draagt deze historische feiten liever niet actief uit.”

Weelderig gedijend

Het is nota bene 9 november en in d’n Botaniek, de hortus botanicus bij ons om de hoek, is de gunnera nog steeds niet ingepakt voor de winter. En de Musa, de bananenplant, ernaast lijkt in onze contreien weelderig te gedijen. Er zíjn mensen die niet geloven in de opwarming van de aarde. Neem van mij aan dat de bananenplant hier vorige eeuw niét zo zou hebben kunnen aanzwellen….

Fleurig

“Wat een leuk bloemetjesbehang heb je gekocht, schat, en wat staat het beeldig in deze kamer. Weet je wat, plak het ook maar op het plafond. Ja, echt fleurig!”

De Tafel van 1

Toen ik voor de Mededelingen van het Centrum voor Documentatie en Reëvaluatie van de betreurde Henri-Floris Jespers auteurs in Antwerpen aan hun schrijftafel fotografeerde woonde de ontegenzeglijk Antwerpse beeldend kunstenaar, cineast, dichter en detectiveschrijver Patrick Conrad pp in Frankrijk. Ondertussen is hij weer neergestreken in zijn geboortestad, hetgeen aanleiding om hem op te zoeken voor het actualiseren van De Tafel van 1:

http://detafelvan1.blogspot.com/

Allemaal meisjes

Helemaal zeker weet ik het niet maar vermits ik me kan herinneren dat Ma me ooit vertelde dat ze meestal bij een non in de klas had gezeten zal de onderwijzeres rechts op deze opname van een klas met allemaal meisjes op de Sint Gerardus Majellaschool vermoedelijk die M. Flipsen zijn. Corrie van den Boom, die mijn moeder zou worden, is het meisje links vooraan. Overigens herdoopte mijn vader toen ze verkering kregen mijn moeder in Cocky, omdat hij een zus had die ook Corrie heette.

Een mooi rapport

Op de dag dat de Tweede Wereldoorlog begon, ving ook voor mijn moeder beatae memoriae gewoon het nieuwe schooljaar aan. Kwam bij het snuffelen in de kelder haar rapport over de derde klas tegen. Toen Corrie van den Boom die voltooid had was ook West-Europa bezet. Vreemde gedachte toch, dat bij ons aan het begin van dat schooljaar nog geen maar aan het einde daarvan wel Duitse soldaten onderdeel van het straatbeeld waren. Ondertussen deed het meisje dat mijn moeder zou worden op de Sint Gerardus Majellaschool voor Meisjes aan de Noordsingel in Bergen op Zoom het keurig. Cor deed goed haar best. Ze gaat mooi over. noteerde de onderwijzeres der klasse M. Flipsen op het rapport. Handwerken lag haar niet echt: drie keer een zesje, maar dat is ook voldoende. Verder bij de aanvang van de Groote Vacantie twee keer 6,5, twee keer een 7, vijf keer een 8, twee keer een 8,5 en twee keer een 9. Daar mocht ze mee thuiskomen. Goed gedaan, Ma!

Bijna aaibaar (51)

 

Een kwart

De meeste levende wezens op onze planeet zijn insecten. Maar wist u dat een kwárt van alle zoogdieren vleermuizen zijn? Tot zover dit Gemengd Bericht.

Uit de kast (CXXV): Christine D'haen

Eens in de maand ga ik voor deze rubriek met de ogen dicht voor mijn poëziekast staan om daar een willekeurige bundel uit te nemen. Deze keer is dat Miroirs – Gedichten vanaf 1946 van Christine D’haen (Uitgeverij Querido, Amsterdam, 2002), waaruit ik op bladzijde 275 S’io m’intuassi, come tu t’inmii opensloeg:

Venusje, glinster met glimlachjes, schatje,
ginnegapje, minnepapje,
ik slip in, jij slipt in –
versplinter niet, geduchte godin!

Omslagen

“Echte jongensboeken,” zei Geertje toen ze de omslagen van de Biggles-avonturen zag. Ik weet wel dat je anno 2022 van het ministerie van Lgbtqia+ niet meer mag spreken van jongens en meisjes, laat staan van jongens- en meisjesboeken maar ik ben tóch op zoek gegaan naar wat in mijn oude jongensogen dan omslagen van echte méisjesboeken zijn….

Biggles Gets A Website

Alvorens hij succesvol Ethel The Aardvark Goes Quantity Surveying van een plank kan pakken moet boekhandelaar John Cleese in The Bookshop Sketch (te vinden op The Contractual Obligation Album van Monty Python’s Flying Circus) bekennen dat een van de boeken die hij niét in huis heeft Biggles Combs His Hair is. Die fictieve titel is me daardoor eigenlijk het meest bekend, want ik geloof niet dat ik ooit een van de belevenissen van de Britse avonturier-piloot las. Ik heb nooit iets met ’s mans avonturen gehad. Maar dat belet me niet om uitermate veel sympathie voor de echte liefhebber te koesteren die alle omslagen verzamelde, én inzichtelijk online zette. Er zitten heel mooie tussen:

http://www.biggles.info/

Cinema Trivia: Nog een beetje Hollywood

In de Tweede Wereldoorlog waren er hier in de cinema’s natuurlijk vooral Dúitse films te zien. Toch was er, zo lees ik in Het Laatste Nieuws van zondag 18 augustus 1940, aanvankelijk nog sprake van een beetje Hollywood. Alhambra projecteerde toen in de Hoogstraat 35 Test Pilot, Eden in de Quellinstraat 10 I Met Him In Paris, Forum in de Brederodestraat 101 China Seas en Studio 48 aan de Frankrijklei 48 Desire. Toen de Verenigde Staten van Noord-Amerika in de strijd betrokken werden was het natuurlijk helemaal gedaan met de vertoning van Amerikaanse films.

Alleen nog maar onoverzichtelijk?

Een verkeerskundige ben ik niet, maar plots realiseer ik me dat ik op het kruispunt waarop ik al bijna een kwart eeuw zicht heb in al die tijd hoop en al twee, drie keer een ongeluk heb zien gebeuren. En dat terwijl het met voorsprong een van de onoverzichtelijkste verkeerspunten is die ik ken. Hetgeen me, bijna als een verkeerskundige, doet denken: is het daarom misschien niet verstandig alleen nog maar complexe kruisingen te realiseren? Want: hoe onoverzichtelijker hoe veiliger?

Een gedenkwaardige wedstrijd

In 1988 won spits Eric Viscaal met PSV de Nederlandse landstitel, de KNVB-beker én de Europa Cup I! Toch denk ik dat hij, daarnaar gevraagd, een match uit het seizoen 1992/93 zal noemen als zijn meest gedenkwaardige. Hij kwam toen uit voor KAA Gent. In de wedstrijd tegen Cercle Brugge kreeg de Gentse keeper rood. Gent kreeg een strafschop tegen, maar mocht niemand meer vervangen. Het oog viel op Viscaal om in het doel te gaan staan. Tot ieders stomme verbazing stopte hij de strafschop van Josip Weber, nochtans een trefzeker heertje. Het mooie verhaal kreeg nog een vervolg want even later kreeg KAA Gent zelf een strafschop, waaruit Viscaal – in keeperstrui – de 1–1 scoorde, tevens de eindstand. Zou daar op het wereldwijde web nog iets van te vinden zijn? Jawel hoor:

https://www.youtube.com/watch?v=jNhcOra3ICc

Momentopname

De cultuurdragers die ik momenteel in de nabijheid heb: de Historische Atlas van Antwerpen – Stad van droom en daad van Ilja Van Damme, Hilde Greefs, Iason Jongepier en Tim Soens, Pulp Fiction van de onvergelijkbare Quentin Tarantino, Onder experimenteel vuur van Paul De Vree en de soundtrack (we zijn die onmiddellijk na het zien van de film direct uit de bioscoop gaan kopen) van Wong Kar Wai’s beeldschone 2046.

De eerste keer buiten

We hadden geluk toen we in de Zoo gingen kijken of Xambo, de kersverse okapiboreling, zich misschien zou laten zien. En ja hoor, moeders ging een luchtje scheppen op deze gewoonweg warme dag en dus ging de kleine mee. Zijn allereerste stapjes buiten, en wij waren er getuige van. Wat zijn het toch ontroerend mooie dieren….

Goed ingepakt

Familiefotoalbums zitten vol met foto’s waarvan je ongeveer weet waar en wanneer ze genomen zijn. Van deze foto, uit het album van ons oma zaliger, weet ik het exact: donderdag 18 november 1954. Ik ben slechts 5 minuten jarig vermits om 5 voor middernacht geboren. De volgende dag al werd ik goed ingepakt (ja, dat ben ik in dat witte pak) en ter doop naar de nabije kerk van Onze Lieve Vrouw van Lourdes gebracht. Ik was het eerste kind van mijn ouders (mijn vader is op deze opname 38), en het eerste kleinkind van mijn grootouders (mijn oma is hier 50).

Een bijzondere maand

Ze loopt al een beetje op haar laatste benen, maar er is nog gelegenheid om op te merken dat deze maand wel een heel bijzondere is: deze oktober telt namelijk 5 zaterdagen, 5 zondagen én 5 maandagen. En dat gebeurt slechts eens in de 823 jaar. De vorige keer dus in 1199, nog nét in de twaalfde eeuw….

Even onwennig

Het was erg lang geleden dat ik er nog eens trek in had, de eerste keer deze eeuw volgens mij, dus het was even onwennig toen ik weer eens aardappeltjes bakte. Maar ik denk dat het resultaat de goedkeuring van mijn zwager Chris, wiens culinaire specialiteit het is, wel weg kan dragen.

Vrijwel overal hetzelfde

Er zijn gewassen genoeg waarvan je in de diverse buitenlanden in het woordenboek de ter plaatse geldende benaming op moet zoeken, maar voor bamboe lijkt me dat niet nodig. Die heet vrijwel overal hetzelfde: bamboo, bambou, bambu, bambú, bambù, bambus….