Een gelijkenis

‘Blessed are the cracked, for they shall let in the light.’ Da’s een van de wisecracks van de onvergelijkelijke Groucho Marx (1890-1977). In 1992 verscheen van Leonard Cohen het nummer Anthem waarin hij zingt ‘There’s a crack, a crack in everything, that’s how the light gets in’. Denk er gerust het uwe van.

Leuke woorden

Autobrouwerijsyndroom, bijvoet, hertshooi, kojak, meibomklierdysfunctie, pimpernoot, speun, tamezaan, veldeling, wegering, zwamp.

Mooie omslagen

Het jongste nummer van De Auteur, het tijdschrift van de Vereniging van Vlaamse Letterkundigen dat ik mag redigeren, heeft nog een beeldschone omslagillustratie van mijn eerder dit jaar onverwacht overleden goede vriend Ron Scherpenisse. Hij tekende jarenlang voor de omslagen. Zijn weduwe Veronic, die de opmaak van het tijdschrift verzorgt, bezorgt Ron op de achterkaft een mooi eerbetoon met een keuze uit zijn ontwerpen. Ze zijn mooi, jongen….

Provincie groter

Veel mensen, niet-Belgen vooral, staan er niet bij stil dat naast Luxemburg nóg een Luxemburg ligt. En helemaal niet bij het gegeven dat de provincie Luxemburg (4.459,25 vierkante kilometer) heel wat groter is dan het Groothertogdom Luxemburg (2.586 vierkante kilometer). Tot zover dit Gemengd Bericht.

Griezelig schilderij

Het vermoedelijk laatste olieverfschilderij dat Caspar David Friedrich (1774-1840) maakte was Ansicht der Stadt Neubrandenburg bei Sonnenuntergang und einer Feuernbrunst, waarop uit de Marienkirche van zijn geliefde stad vlammen oplaaien. Florian Illies noteert in zijn boek Betoverende stilte dat het schilderij bij Friedrichs overlijden in 1840 nummer één was op de veiling van zijn nalatenschap, dat Friedrich altijd zielsveel van Neubrandenburg – de stad van zijn vader, zijn moeder en zijn zus – heeft gehouden, en dat daar tijdens zijn ganse leven nóóit ergens brand is geweest. Ik vind het een griezelig schilderij, vermits iets meer dan een eeuw later het Rode Leger het tot dan nog ongeschonden Neubrandenburg bereikt waarbij op 30 april 1945 bij zonsondergang een tankkanon de toren van de Marienkirche treft die precies zo begint te branden als Friedrich dik een eeuw eerder schilderde….

Bevers in wapens

Hoe de geest kan waaien. Lees de verpakking van een doos kipkebab, en zie dat die gefabriceerd wordt in Ostbevern, in Noordrijn-Westfalen. Eens gekeken waar, het blijkt een gehuchtje, dat ligt. En ontdekt dat er in het gemeentewapen een bever prijkt. Dat zie je in Nederland en België niet vaak. Lees: niét. Géén bever of bevers in het gemeentewapen van Beverwijk. In dat van Bever? Van Beverst? Van Beveren? Ho maar. Onze vrienden in het oosten echter doen dragers van mijn naam veel meer plezier.

Toen ik van Ostbevern had vernomen wilde ik natuurlijk weten of er tevens een Wéstbevern is. Jawel. En zelfs een Bevern (aan Nord- en Süd- doen ze dan weer niet), en ook bij hen een bever in het gemeentewapen. Ook Beverstedt heeft er zo een. Voor de volledigheid ook even gekeken naar plaatsjes met het Duitse woord voor bever in de naam en zo ook nog de fraaie wapens gevonden van Biberach, Biberbach en Biberwier.

https://meergemengdeberichten.blogspot.com/2019/03/tijd-voor-nieuw-briefpapier.html

Hercules en sinaasappelen

De restauratie van het Rubenshuis zelf is nog niet voltooid, maar de baroktuin achter het pand aan de Wapper hier in Antwerpen waar de meester werkte en woonde is reeds af. En te bezoeken! Of Pieter Paul er in zijn leven zelf sinaasappelen heeft zien groeien weet ik niet. Het Herculesbeeld in het prieel achterin was er bij zijn leven alleszins al wel.

Uit de kast (CXLVII): Robert Graves

Eens in de maand ga ik voor deze rubriek met de ogen dicht voor mijn poëziekast staan om daar een willekeurige bundel uit te nemen. Deze keer is dat The Complete Poems van Robert Graves (Penguin Books, Londen, 2003), waaruit ik op bladzijde 381 Like snow opensloeg:

She, then, like snow in a dark night,
Fell secretly. And the world waked
With dazzling of the drowsy eye,
So that some muttered ‘Too much light’,
And drew the curtains close.
Like snow, warmer than fingers feared,
And to soil friendly;
Holding the histories of the night
In yet unmelted tracks.

Duidelijke regels

Van de tijd dat wij thuis nog daadwerkelijk vastten herinner ik mij vooral dat we snoepgoed in een speciale trommel op moesten sparen voor ná de vastenperiode. Nog vroeger waren er heel wat ingewikkelder regels. Zo was het toegestaan eieren te gebruiken ‘alle dagen van den Vasten behalve de vier eerste en de vier laetste, alsmede Quatertemper-Vrydag’, maar verboden eieren te eten op de collatie. Vlees en vis op dezelfde maaltijd gebruiken was ook uit den boze. Je moest het allemaal maar weten….

Een laag nummer

Bladerend door de 50^ste jaargang, die van het geboortejaar mijns vaders B.M. 1916, van de Katholieke Illustratie valt mijn oog op een foto waarop het me treft dat de plaatselijke rijtuighandel telefoonnummer 90 heeft. Er waren toen nog maar weinig mensen met een telefoon. De opname deed me denken aan ons eigen telefoonnummer dat we kregen toen we ons vestigden in het gehucht Bath. Dat was 900. Je moest daar wel nog het netnummer 01135 voor draaien. Toen vond ik 900, net als 90, een láág nummer. Dat vonden ze bij de posterijen blijkbaar ook want na een paar jaar werd het gemoderniseerd. Tot 1900….

Camouflagekleurtjes

In onze Zoo is het goed toeven voor tapirs. Opnieuw is er een jong van die parmantige soort ter wereld gekomen. Natuurlijk zijn we onmiddellijk op kraambezoek geweest. Wat is het toch een mooi diertje in die camouflagekleurtjes….

https://meergemengdeberichten.blogspot.com/search?q=tapir

What's In A Name?

We wonen hier nu al zo lang dat we de oprichting van alle huidige politieke groeperingen mee hebben gemaakt: er heet in Vlaanderen namelijk niet één politieke partij nog hetzelfde als toen wij ons hier vestigden. De CVP is CD&V geworden, de SP vervelde eerst tot SP.A en nu tot Vooruit, de VLD werd Open VLD, Vlaams Blok werd herdoopt in Vlaams Belang en Agalev ging zich eerst Groen! noemen en toen (zónder uitroepteken) Groen. De Volksunie viel uiteen in het nu verdwenen Spirit en de tegenwoordig toonaangevende N-VA. En mijn fingerspitzengefühl zegt me dat we binnenkort nog wel een naamsverandering mogen verwachten nu Open VLD zichzelf tot een quantité négligeable kapot heeft bestuurd.

Cinema Trivia: Reclame voor Clint

Pas nu viel me bij het herbekijken van die film een geinige vriendendienst op in Dirty Harry van Don Siegel (in première gegaan op 22 december 1971): wanneer Clint (Dirty Harry Callaghan) Eastwood een hamburgerzaak binnenstapt is te zien hoe in de bioscoop achter de hoek Play Misty For Me (in première gegaan op 20 oktober 1971) draait. Dat was de eerste film die Eastwood, die er ook de hoofdrol in speelde, zelf regisseerde. 

Wegwijzer

Deze opname maakte ik op Schoonselhof, de Antwerpse versie van Père Lachaise. Mooie gelegenheid om nog eens te verwijzen naar Kreunende tijd, de cyclus gedichten die ik er liet ontstaan bij foto’s van Joep Eijkens:

https://kreunendetijd.blogspot.com/

Verwarrende tijden

In verwarrende tijden zijn mensen soms echt de weg kwijt, en kunnen ze satire en humor niet meer onderscheiden van beledigingen. Een voorbeeld: de BBC haalde de Fawlty Towers-episode The Germans (Don’t mention the war!) offline. Niet omdat je Duitsers niet mag beledigen maar omdat de majoor in deze aflevering ‘in de fout’ gaat. I took Sally to India, zegt hij tegen Basil Fawlty. Funny thing is, she kept referring to the indians as niggers. No, no, no, no I said. Niggers are the West Indians. These people are wogs. Gelukkig waren er nog mensen die de BBC er op wezen dat het hier satire betreft, húmor. De aflevering werd in Londen dan gelukkig ook weer online gezet.

Onverwachte accessoire

Toen ik even door het Centraal Station kuierde zag ik aan ‘de boemel’ een achteruitkijkspiegel. Nooit geweten dat ook treinen van zo’n accessoire zijn voorzien….

Voor wat het waard is

In de Verenigde Staten van Noord-Amerika, het land van de vrijheid en de onbegrensde mogelijkheden, kan 79% van de volwassenen lezen en schrijven. 54% van de volwassenen zit echter onder het geletterdheidsniveau van de vierde klas van de lagere school (9- en 10-jarigen), 20% onder dat van de derde (8-9 jaar). 21% van de Amerikaanse volwassenen is volslagen analfabeet.

Flamant flamand

In de Antwerpse Zoo is een flamingo voor Franstaligen natuurlijk un flamant flamand….

Niet langer tweetalig

Ben mijn archief aan het ordenen. Kom een exemplaar tegen van De Journalist. De editie van 23 april 1999. Die is slechts een kwart eeuw oud, maar ik vraag me af of ik deze passage nu niet zou moeten herschrijven: ‘Brussel is de grootste stad waar Nederlands wordt gesproken en tegelijkertijd (na Parijs en Montreal, maar voor Lyon en Marseille) de derde Franstalige stad’. Dat eerste deel klopt denk ik nog wel, maar dat tweede? Het is niet zozeer het Engels dat zich er wegens de EU-vestigingen als een olievlek uitbreidt, maar het Arabisch. Brussel is hoe dan ook al lang geen twéétalige stad meer….

Dubbele l

Zag in een stripwinkel bij de tweedehands albums een exemplaar van De geest van de Llano Estacado, een avontuur van Old Shatterhand en Winnetou dat ik toen ik nog een jongetje was spannend vond. Heb het laten liggen, om de magie de magie te laten. Weet ondertussen dat je die Ll moet mouilleren, maar ook nog goed hoe ik me destijds afvroeg waarom er toch twee l’en aan het begin van die naam stonden.

Geen toeval

Natuurlijk zijn mijn afkeer van zonlicht en voorkeur voor regen en bewolkte luchten geen toeval: ik ben niet alleen in november ter wereld gekomen maar dus ook in februari verwekt. En dat zijn, tot nader order dan toch, allebei heuse grijze maanden.

Druppels water

Wij kijken wel eens naar een programma waarvan Eva Brenner een van de presentatoren is. Het is bijna griezelig hoe zij lijkt op de betreurde Romy Schneider. Het is al meerdere mensen opgevallen dat Eva bij een bepaalde lichtval welhaast een dubbelgangster van de actrice is….

Natuurgetrouw

Een aantal schilders kreeg destijds het ‘verwijt’ ongeloofwaardige kleuren te hebben gebruikt bij het weergeven van zonsop- en zonsondergangen. Fotografie, laat staan kleurenfotografie bestond nog niet maar nu is duidelijk dat dankzij kunstenaars als William Turner en Caspar David Friedrich een fenomeen vastgelegd is in puur realisme. Neem Frau vor untergeheder Sonne van laatstgenoemde: Florian Illies legt in Betoverende stilte – Caspar David Friedrichs reis door de tijd uit dat de voor West-Europa bizarre kleuren toentertijd met enige vertraging werden veroorzaakt door de eruptie van de vulkaan Tambora op Soembawa, op 15 april 1815. Door de miljarden zwaveldeeltjes die de uitbarsting over de aarde verspreidde vertoonde daarna de hemel bij ons door de verstrooiing van het licht abnormale kleurschakeringen. 

Nog twaalf

Het bekendst is het kremlin in Moskou. Maar er waren er heel veel meer in Rusland, en er zijn er zelfs nu nog twaalf! Kremlin betekent ‘versterkte binnenstad’, en die hadden en hebben ook steden buiten Moskou natuurlijk.

Extra aanlokkelijk

Zeker in de zomer wanneer alles geestdriftig in bloei staat zijn er rond veel bloemen bezige bijen en nijvere hommels in de weer. Sommige planten zijn om redenen die voor de gewone mens niet direct waarneembaar zijn extra aanlokkelijk….

Zomaar

Bladerde door een oud opschrijfboekje, waarin ik wat dingetjes noteerde die me destijds troffen. Zoals van Philippe Geluck die zijn De Kat in Gazet van Antwerpen liet zeggen: “In de moderne maatschappij is een voetganger meestal een automobilist die zijn wagen gaat halen.” En – Ik schreef niet op waar ik die opving – een leuke woordspeling: Denial is nót a river in Egypt!

Zijn eerste keer

Het is mijn soort muziek niet maar lang geleden was ik in de Roma hier in Antwerpen getuige van een bluesconcert. Ik ging erheen met de Zeeuwse rocker Jan Blok, die ontdekt had dat er een aantal oude zwarte Amerikaanse bluesrockers (van wie ik nog nooit had gehoord en wier  naam ik kwijt ben) optrad. Het bleek een opwindende show, met tamelijk bejaarde medemensen van kleur (al noemden we die toen nog niet zo) in lichtblauwe en roze pakken die geweldig mondharmonica en piano konden spelen. Na afloop belandden we gezamenlijk in een restaurant in de Statiestraat, waar ze des morgens om half vijf nog vrolijk steaks bakten. Of het de eerste keer was dat hij buiten de Verenigde Staten kwam, vroeg ik aan zo’n zwarte show-opa. “It’s the first time éver in my whole goddam life that I’m outside of fucking Chicágo, man!” was zijn fantastische antwoord. Hij had het prima naar zijn zin.

Da's duidelijk

Ik blijf Urbanus echt grappig vinden. Neem deze uitspraak van hem: “Er zijn maar drie soorten mensen, mensen die kunnen tellen en mensen die niet kunnen tellen.” Grappig en toch leuk!

Een mogelijke verklaring

Misschien dat de Amerikanen Israël blind blijven steunen omdat ze de naam van hun land in die van de hoofdstad daar zien: Jerusalem?

Zonder waardeoordeel

Zomaar ter vergelijking de namen van de hockeymeisjes die voor respectievelijk België en Nederland uitkwamen op de Olympische Spelen. Voor België: Abigail, Aisling, Alix, Ambre, Barbara, Camille, Charlotte, Delphine, Elodie, Emily, Emma, Hélène, Judith, Justine, Lien, Lucie, Michelle, Stephanie en Vanessa. Voor Nederland: Anne, Felice, Frédérique, Freeke, Joosje, Josine, Laura, Lisa, Luna, Maria, Marijn, Marleen, Pien (2x), Renée, Rosa, Sanne, Xan en Yibbi.

Bijna aaibaar (74)

 

Verkeerde tram

Een vermakelijk betoog vind ik Karel van het Reves Moord in de tram: ‘Thomas Mann schreef tijdens de Tweede Wereldoorlog als Duitse emigrant in Californië het boek Doktor Faustus. In dat boek wordt een moord gepleegd in een tram, terwijl die tram omstreeks 1910 door een bepaalde straat in München rijdt. Toen Thomas Mann dat hoofdstuk aan een aantal mede-emigranten in Californië voorlas, merkte een der aanwezigen op dat hij een verkeerde tram door die straat had laten rijden. Het moest niet lijn acht zijn, maar lijn tien, of andersom. Thomas Mann haastte zich die fout te herstellen. Eigenlijk heeft dat iets geheimzinnigs. Die moord is nooit gepleegd. Thomas Mann heeft die moord uit zijn duim gezogen. Daar trekt niemand zich iets van aan. Niemand zegt tegen Thomas Mann: ‘Maar er is in München nooit iemand in de tram vermoord!’ Maar dat die tram in het boek door die straat rijdt, terwijl hij in werkelijkheid nooit door die straat heeft gereden, dat kan niet getolereerd worden.’

Eind-z

In het Groot Woordenboek der Nederlandse Taal staan niet veel woorden waarvan de laatste letter een z is. Ik kom momenteel niet verder dan fez, hertz, jazz, kolchoz, quiz en weltschmerz….

https://meergemengdeberichten.blogspot.com/2012/10/vergeten.html

Een echte....

Nog niet zo lang geleden vroeg ik een van de werkmannen in de straat of ze nog met takkenbezems werkten. Jammer genoeg niet. Moest daar weer aan denken nu ik een foto tegenkwam van een gemeentearbeider  die de stoep voor het stadhuis van Bergen op Zoom aan het kuisen is met zo’n mooi ouderwetsch veegapparaat….

https://meergemengdeberichten.blogspot.com/2024/06/niet-alles-wordt-er-beter-op.html

Cinema Navelpluis: Gezellig bezoek

Niet alleen van het grage gebruik dat onze koolmeesjes maken van hun voederbal kan ik genieten, maar ook van de wonderlijke wijze waarop zij ‘in golfjes’ vliegen….

Mooi vak

Wanneer ik in de  politiek zou gestapt zijn zou ik graag havenschepen zijn geworden. In Nederland snappen ze het waarschijnlijk niet vermits een schepen daar wethouder heet, maar wat héb je hier in Antwerpen toch een fraaie job: havenschepen. Als dat geen mooi vak is, in één woord je bevoegdheid én de transportmiddelen die zich daarin bewegen…

Breed recht

In Nieuw-Zeeland en in Uruguay mogen álle bewoners ongeacht hun nationaliteit stemmen bij álle verkiezingen. Nergens anders bestaat zo’n breed  stemrecht.

Reusachtige weegschaal

Er zijn nergens zoveel exemplaren van in de natuur als van mieren en termieten. Nou geloof ik zo’n gegeven wel, maar ik krijg er pas bééld bij als Midas Dekkers er een voorbeeld bij geeft: ‘Zou je alle mieren en termieten van de hele wereld op één kant van een reusachtige weegschaal leggen en alle olifanten, walvissen, mensen en zelfs kevers op de andere, dan sloeg hij naar de kant van de mieren en termieten door.’

Gewone namen

Leuk, mijn broer stuurde me een scan van het bericht van de Burgerlijke Stand in het Brabants Nieuwsblad waarin onder meer mijn geboorte werd aangekondigd. Wat een gewone namen kregen jongens en meisje destijds! Antonius, een paar Johannessen en Johannas, Adrianus, Anna, Adriana, Elena, Jacobus, Maria, Henk, Hubertus en Lambertus (dat ben ik). Die laatste twee heetten in het dagelijks leven Bertie. Grappig: Adrie Musters werd klasgenoot op de Pius X-lagere school, Bertie Simons werd in onze parochie een van mijn collega-misdienaars en Johan Steinhage hoorde net als ik tot de lichting 1967 van het Rooms-Katholiek Gymnasium Juvenaat Heilig Hart. De wereld was ook in de oude stad Bergen op Zoom maar klein….

Uit de kast (CXLVI): Emma Crebolder

Eens in de maand ga ik voor deze rubriek met de ogen dicht voor mijn poëziekast staan om daar een willekeurige bundel uit te nemen. Deze keer is dat Zwerftaal van Emma Crebolder (Uitgeverij Bert Bakker, Amsterdam, 1995), waaruit ik op bladzijde 31 Grafgeschenk III opensloeg:

Je hoeft het niet te weten straks
zo uitgestrekt en leeg, na
wat maaigoed komt de ruiter.

Hij beloofde het kleine brons
mee te geven aan jouw huls.
Komt de ruiter tussen ribben

rijdt het paardje weer naar Dogon
terug, door het koren zou je willen,
maar de Schelde heeft geen brug.

Stationloze staten

Andorra, San Marino en Vaticaanstad zijn de enige onafhankelijke staten in Europa zonder treinstation. Tot zover dit Gemengd Bericht.